3. Hoover pagina In en om Assen
In en om Assen




Ab Drijver


Foto © Bert Jippes


De onderstaande tekst is te vinden op de homepage van Ab Drijver

Bijna elke Nederlander heeft tegenwoordig een homepage.
Zoiets was vroeger (wat is vroeger? Laten we zeggen:
50 jaar geleden) absoluut ondenkbaar.
Want een homepage is in feite een openbaar aanplakbord
dat bedoeld is om de aandacht op een bepaald onderwerp
of op een groep of persoon te vestigen.
Wanneer iemand zichzelf vroeger op de een of andere manier profileerde dan moest hij/zij daar een zeer
duidelijke reden voor hebben.
De slogan: doe maar gewoon dan doe je gek genoeg was
een ingeburgerd begrip.

Politici timmerden wel eens aan de weg. Maar ze deden dat
eigenlijk alleen maar in verkiezingstijd. Artiesten etaleerden zichzelf ook.
Maar dat gebeurde op een
polderlandse manier.
Nederlandse artiesten hadden
nooit de bijna goddelijke uitstraling
die sommigen van
hun Amerikaanse collega's hadden.

En vaderlandse ondernemers wisten vroeger ook wel al een beetje
hoe je reclame moet maken voor jouw
diensten en producten.

Maar Jan met de Pet (m/v) leefde anoniem en kreeg maar zelden
in het openbaar aandacht voor zijn hobby's en activiteiten.
Tegenwoordig is dat anders.
Iedereen kan zelf
een etalage inrichten die dag en nacht door vele mensen
bekeken kan worden.
Jan met de Pet is inmiddels overleden.
Maar zijn nageslacht geniet
met gulzige teugen
van de vruchten van het
kapitalistische welvaartswonder.

Met de komst van internet is de wereld voor miljoenen mensen groter
maar ook kleiner geworden.
Groter in de zin van blikverruiming
en grensverlegging.
Kleiner als het gaat om het inrichten van virtuele ontmoetingsplaatsen
voor allerlei niveaugroepen en maatschappelijke subcultuurtjes.

De mogelijkheden om, samen met
een aantal gelijkgestemden,
weg te kruipen op een eigen
eilandje zijn vrijwel onbeperkt.

Chatrooms, weblogs en clubs
floreren. Maar ook mondialisering
en globalisering zijn
tegenwoordig geen utopische
begrippen meer.
Iedereen kan een stem laten horen.
Opinievorming is niet
meer het monopolie
van radio, tv en kranten.

Kortom: de wereld is ingrijpend veranderd en het
veranderingsproces dat daarvoor verantwoordelijk is
komt pas tot stilstand
als de aarde wordt vernietigd.

Dit is de homepage van Ab Drijver.
Een journalist die meent dat handhaving van het
recht op vrijheid van meningsuiting
van groot belang is voor de veiligheid van mens en wereld.

Vrijheid van meningsuiting.
Maar dan wel beperkt
door wetgeving die op
democratische wijze
tot stand is gekomen.

En verder alleen maar beperkt
door gezond verstand dat zegt:
Wie kaatst kan de bal verwachten.
En... Wie zijn billen brandt
moet op de blaren zitten.


Biografie van Ab Drijver

Ab Drijver is moeilijk onder één noemer te vangen. Het beste laat hij zich omschrijven als een zanger, tekstschrijver, componist, verhalenschrijver,columnist, dichter en journalist. Hieronder in het kort een opsomming van zijn activiteiten zoals  die zijn opgetekend in de encyclopediedrente.nl:

Hij werkte aanvankelijk in de metaalindustrieën was daarna enige tijd vrachtwagenchauffeur. Van 1979-2002 werkte hij als journalist bij de Drentse en Groninger Pers. In 1963 won hij het Amateur TT-festival, ging in militaire dienst en werd daar bekend als 'De zingende militair'. In het begin van de jaren '70 was Ab Drijver de helft van het duo Nimbus. In 1970 won hij het RONO-Tamboerfestival, een jaar later richtte hij het amusementsorkest Het Moorland Trio (later Moorland Kwartet) op, dat in 1976 ontbonden werd. In 1974 verscheen zijn lp Seizoenen. Eind jaren '70 maakte hij ook deel uit van de band Resound. In 1980 richtte hij de country- and western group Nashville Express op. In 1980 verscheen de elpee Songbird.

Vanaf 1970 legde hij zich toe op het Drentstalige lied. In 1986 bracht hij de elpee Zolang er leven is uit, in 1991 volgde de cd Ab Drijver. Behalve als zanger was Drijver actief als schrijver. Zijn eerste verhalen verschenen aan het eind van de jaren '50 in het vaktijdschrift Grafia. In die tijd schreef hij ook opiniestukken voor onder meer het Algemeen Handelsblad. In 1977 won hij een landelijke verhalenwedstrijd van de FNV. In 1981 schreef hij de reportage De nieuwe dag in gouden glans over twee samenwonende broers in Oranje. Het boek werd door de NCRV gebruikt als basis voor een aflevering van het programma 'Showroom'.

Zijn dichtbundel Wat wilde ik ook weer zeggen verscheen in 1982; sommige gedichten waren al eerder gepubliceerd in het maandblad Drenthe. Voorts werd werk van hem opgenomen in de bloemlezingen Het land der letteren - Nederland door schrijvers en dichters in kaart gebracht (1982) Stoelendaans (1985), Drentse indrukken (1987), Eldersloo (1991), Maandewaark (1994), Van de Riest tot aan de Punt (2000) en Literaire stadsgezichten - Dichters en schrijvers over Nederland (2000).

Drijvers poëzie kenmerkt zich door een beheerste opwinding over wat 'goed' en 'fout' is. Enige journalistieke interviews werden verzameld in Een wereld die voorbij ging. Kinderen van de vorige eeuw vertellen over hun jeugd in Drenthe (1985). In opdracht van de Culturele Raad voor Drenthe schreef hij in 1991 het toneelstuk Het wichie dat te veul geluk har. Hierin behandelt Drijver de collaboratie in Drenthe. Aanleiding was de zogenoemde 'Naarding-affaire' .

In 1993 stelde hij met Frits van Echten de videoproductie Jongeren van 44 samen, die handelt over de overval op het Huis van Bewaring in Assen in 1944. Onder het pseudoniem Aoldert van Geesie schreef hij Drentstalige journalistieke columns en verhalen voor de bladen van de DGP. Onder zijn schuilnaam was hij ook regelmatig op Radio Drenthe te beluisteren. Overige boekpublicaties zijn: Assen Anno; het boek bij de film (1983); Van boekenkist tot beeldscherm. Verleden, heden en toekomst van de bibliotheken op het platteland van Drenthe (1988) en (samen met anderen) Eeuwig Nieuws - De Twintigste Eeuw in Groningen, Drenthe en de Wereld (1999). [Meijers & Nijkeuter]


AlIent ien 't duuster

Ik kan oe allent ien 't duuster nog zien
Ik meende daj van mij waren
Mar 'k har oe mar te lien
Der bleef mij niet veul over
Allent een klein pertret
Ik kan oe allent ien 't duuster nog zien


Info op Drentsetoal.nl

Ab Drijver is op 29 april 1944 in Assen geboren. Hie woont nog aaltied in de Drèentse hoofdstad. Deurleren was der niet bij in 't gezin waor e groot worden is. Der mus geld verdiend worden.

Veurdat e op zien drieëndartigste jaor een opleiding giet volgen an de journalistenschoel, hef e al hiel wat baanties had. Hie warkte in een drukkerij, een metaolfebriek en tien jaor as vrachtwagenchauffeur.
Het winnen van een verhaolenwedstried van de vakbond FNV was feilijk het begun van zien jounalistieke loopbaon. Hie kun an de slag as leerling-schriever bij de Drentse kraant. Daor hef e zuch wieder ontwikkeld. Hie was staotenverslaggever, redacteur van de streektaolpagina en kunstredacteur.
 
Deur de fusie van de Drentse kraant en het Neisblad van het Noorden kun e zien beroepsmaotige wark ofsluten. Hie is non weer met neie liedteksten in 't Drèents gangs; wij kunt dus - non e meer tied kreg - nog wal wat van hum verwachten in de kommende tied.

Schrieven döt Ab Drijver al vanof zien dartiende jaor. Verhaolties, gedichten en liedteksten. Hie wordt benaom bekend as zanger van lusterliedties met eigen (gevulige) teksten, eerst in 't Hollaands, later ok in 't Drèents. Zien veurdracht en warme fluwielen stem spreekt de mèensen an. Zien Hollaandse poëzie is in de tachtiger jaoren in een stuk of wat publicaoties vastlegd.

Vastleggen wat wèest is, maor feilijk nooit veurbij giet, döt Ab Drijver in 'De hel' opnei, een verhaol oet de verzaomelbundel 'Eldersloo, Drèentse schrievers an de reize'. Het giet over de twiede wereldoorlog, of beter zegd de verwarking daorvan, een thema waor hij as journalist en schriever vaak met gangs wèest is. Hie hef dat daon in de Naardingkwestie en in zien Drèentstaolig tenielstuk over het jeudse wichie Nellie: Het wichie dat te veul geluk har, een stuk over de keus die mèensen maakt in oorlogstied en wat veur gevolgen zuks kan hebben veur 't wiedere leven.

Het gedicht daw oetkeuzen hebt hef gien titel en kent niet veul woorden. Ab Drijver hef niet veul woorden neudig um zien diepere gevulens, in dit geval over een relatie die 't èende naodert, over te brengen.


Grietie en de rommelmarkt

Lest kwam ik Geert tegen. Ik kende hum, umda’k vrogger een toertie met hum warkt
har. Hij trok al weer een paor jaor van Drees, en ik har hum een hele toer niet zien.
Wij kwamen an de praot, en hij begunde te vertellen over Grietie, zien vrouw die aaid
een drok vrouwgie west was.
Te drok zeg maor. Aaid maor rennen en vliegen. Ze har
gien zittend gat, zee e. En jaorenlaank har ze allent maor slaopen kund met
slaoppillen. Maor ’t was nou over. Ze was de leste jaoren een stuk rustiger worden,
zee e, en ze sleup zunder pillen. As een blok. ‘Grietie hef net weer een
schemerlaampie kocht’, zee e. ‘Op de rommelmark.

Hartstikke bliede is ze der met.’tIs een olderwets ding met een vaal kappie der op. Maor hij kostte maor drei kwarties.
En… da’s niet zo arg heur… maor wij hebt al zeumtachtig schemerlaampies’.
Ik keek hum ungeleuvig an. En hij vertelde. Hij wus dat Griete het niet laoten kun,
zee e. Alle daogen, as der arringswaor een rommelmark was, dan kreeg ze de fiets
under ’t gat en dan gung ze der op af. En steevast kwam ze dan een paor uur laoter
met fietstassen vol negosie weerum.

Geert was bliede, zee e, dat de jongen de deur
uut waren. Komp: nou har e de beide slaopkaomerties kunnen inrichten as
hobbyhokken veur Grietie. Op grote rekken, die e timmerd har van olde plaanken en
klaampies, stunden alle trofeeën die Grietie de leste paor jaor in de wacht en naor
huus sleept har. Potten, pannen, pullen, speulgoedberen, poppen met en zunder
slaopogies, stenen oliefanten in alle soorten en gewichten en schemerlaampies.
Schemerlaampies bij de vleet. ’t Was een soepzooigie vun e.

Maor ja, toe maor ies.
rietie was der slim bliede met. En dat was hum heel wat weerd.
Hij har ’t der wel ies met heur over had. Dat ’t niet aaid zo deur kun gaon vanzolf. As
ze maor bleef anslepen en anslepen, en ze zol nooit ies wat votgooien, en dat deu ze
nooit, dan zol ‘t op de duur niet goed kommen. Dan zol ’t huus ja te klein worden.
‘Ja, ja’, har ze zegd. ‘Maor ik vinne al dat spul zo mooi.

En het is zo goedkoop he? Ik
kan ’t gewoon niet begriepen. En ik kan ’t niet staon laoten veur die centen’.
En hij begreep heur, zee e. Hij wus jao, dat ze in de crisesjaoren opgruid was, as
arbeiderskind in een gezin zunder centen. En dat ze nog een jong wicht west was
doe de oorlog heur dreumen smoord har in bloed en in geweld.
Ze hadden saomen twee kinder grootbracht.

Eerst was ’t dikke armoede west. Maorlaoter was de tied beter en beter worden. En nou ze older begunden te worden, nouhadden ze ’t meraokel best veurmekaor met zien beiden. Een aordig huusie haddenze. Vrij op naom. Een knappe auto ok. En nog wat centen op de baank, dat… zehadden gien tweedehaands rotzooi meer neudig zoas vrogger, doe ze gien centen hadden um ies wat neis te kopen.

Maor juust nou, in dizze welvaortswereld, nou
kocht Grietie allent maor rommel waoras het in huus al maor voller en voller van
wuur. Hij zweeg. ‘Tja, wat za’k der van zeggen, zee ik. ‘’ De ene spaort postzegels en
de aander luciferdeusies’. Geert gnees. Nee, zee e. Dat is ’t niet.

Ik begriepe wel hoe as ’t zit. En daorum lao’k heur ok maor mooi geworden. Weer was ’t eem stil. Doe zee e: een aander lop der met hen dokter. Haanden vol geld bint ze kwiet. En de kwaol wordt der vaok allent nog maor arger van. Nee, ik timmer zo nou en dan gewoon eem een nei stellingkie der bij. En mij dunkt, dan mag ik de haanden nog dichtkniepen. Want; zeg nou zolf. Waor in de wereld vin ie zo goedkoop een medicien veur de pien van een verleuren jeugd.


De zanger Ab Drijver

De Drentse zanger Ab Drijver nam in 1990 een Drentstalige cd op. Een van de aangrijpende persoonlijke liedjes was 'Drenthe 1910'. Drijver schreef de autobiografische tekst zelf. De muziek is gecomponeerd door componist-arrangeur Leslie Laverman, onder meer bekend van de landelijke hit Song for the children van Oscar Harris. De opname kwam tot stand in de (toenmalige studio van Henk Bemboom in Meppen).
Henk schreef ook het arrangement en hij speelde een groot deel van de instrumenten in.

Beluister hier 'Drenthe 1910' en hier 'Licht en gries'


Klik hier om een vijftien Drentstalige liedjes van Ab Drijver te beluisteren.






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl