In en om Assen





Beene Dubbelboer



Info op encyclopediedrenthe


Dubbelboer, Beene (Tweede Exloërmond 1906 - Assen 1982) Schrijver.

Was garagehouder tot 1958, toen hij om gezondheidsredenen zijn bedrijf van de hand moest doen. Daarna begon hij te schrijven over onderwerpen uit zijn directe omgeving. Zijn Drentstalige verhalen verschenen in de Emmer Courant. Ook schreef hij een Drentstalig toneelstuk in drie bedrijven, getiteld 'Um zien tweede vrouw' (z.j.). Dubbelboer was een uitgesproken verteller die met enthousiasme over auto's en motoren schreef, maar ook herinneringen uit de bezettingstijd ophaalde. Zijn eerste jongensboekBenzine en krenten schreef hij in 1960. Daarna verschenen onder meer: Stormende motoren: de T.T. van Wim Parelman [1961] en Projekt 722. Het geheim van de Volkswagen [1961]. Grote bekendheid kreeg hij met zijn oorlogsboek Het geheim verzet [1964] (herdrukt als Geheim verzet).

De kinderjury in Rotterdam koos in 1964 Het geheim verzet als beste boek van het jaar. Voorts schreef hij Vier jongens gaan kamperen (1966), Joël en de veenheks (1976) en De verdwenen old-timer (1976). Joël en de veenheks kreeg een Duitse vertaling die met een prijs werd onderscheiden; ook in Nederland won dit boek twee prijzen. Een aantal jeugdboeken werd vele malen herdrukt.

Twee streekromans verschenen in 1971 bij uitgeverij Gottmer: Dorp in verzet en Die rooie meid van Staal. Voorts schreef hij Leer mij ze kennen... de Drenten (1968) - een beschrijving van historie, folklore en karakter van Drenthe en de Drenten - en Drenthe [z.j.]. Dubbelboer was lid van de Vereniging van Letterkundigen en van de Drentse Schrieverskring. In 1981 werd hij onderscheiden met de Culturele Prijs van Drenthe. Veertien jaar na zijn overlijden werd in de gemeente Odoorn een straat naar hem genoemd.


In memoriam Beene Dubbelboer


Bronvermelding:
'Oeze Volk, noaberpraot veur Drentse lezers'. 26 jaorgang. No. 8, augustus 1982. Een artikel van Bart Peters


Zundag 25 juli is van oons hengaon, Beene Dubbelboer oet Westerbörk, 76 jaor aold en schriever van romans en jeugdboken, die der bij't volk zo best inwollen. Bij jonk en aold. Ze belden mij die zundag op, kundigheid, die 't veur de radio heurd hadden. En 'k moot zeggen, we waren der bij oons in hoes wel even kepot van. Een dag of wat veurtied har e mij nog beid, dat e niet metgaon kun hen Hoogeveen, naor de kunstmarkt. Daor zul e met hen, um hantekens te zetten in boken die van hum verkocht weuren. Want Beene zee nooit nee aj hum vreuigen veur 't een of 't aner met te gaon um te helpen. Hie zee mij ok nog. „Ik bin hen 't zeeikenhoes west en moe mij even rustig hollen. Maor aal met aal is 't niks."

Zo kun Beene ja. Bij hum was 't almaol niks, zorg veur 'n aner har e aaltied. Dat was dunderdaos. Zundaos is e van oons hengaon, het was dus meer as op rekend weur. Now was Beene niet oetgerekend een dialectschriever van Drenthe, maor wel op en top een Drent. Hie har ok dat over zuk, wat hum tekende as de Veenkoloniaol. Geliek de ruumte waor e groot weur, zo kwam e ok veur' dag. Fris, dynamisch, zegt ze tegensworig. Je muzzen wel respekt veur hum hebben, niet umdat 'n feguur was waoj niet overhen kieken kunnen, maor um't geen wat e dee, zien doon en laoten. Zoas e op mij an kwam. „Ha, die Bart" en dan kreej 'n hand, waor je de vingers van kipperden. Maor je vuulde gewoon, hij meent het.

We hebt vaok een boom opzet over oons wark, en dan kreej deur dat dizze Beene Dubbelboer, die veur elk klaor stun en zo 't leek alles an kun, toch o zo gevulig was, as 't um zien wark gung. Ok hij wol geern dat scholderkloppie, dat e ok meer as verdeeinde. Maor der straolde zo'n wilskracht van hum of, zo'n wissig-heid in 't doon, daj daor achil niet an dachten. En met zien Geesje, wat waren ze gastvrij. Sjaorlieks trokken de schrievers en schriefsters hen Börk um er een gastendag te hollen. Je vuulden je er as in eigen hoes. De leste maol was dat in Juni j.l. En paartie van de schrievers die die dag niet kimden, die zeden al. „O, aw dat weeiten hadden, dan waw toch gaon, hoe't ok west har". Ja, we weeit zo weinig en zuks kuj niet veurzeein. En we moot wieder.

Beene Dubbelboer is niet meer bij oons, maor zien wark hef maokt, daj hum weer tegenkommen zult. In zien jeugdboken, waor e de jonges en wichter zo wet te raoken, dat de ene herdruk nao d'aner op de markt kwam en nog komt. En in zien romans. In de schrie-verskring zuw 'm missen. Hie was de man van de redelijkheid, die in wezen de kop er letterlijk en feguurlijk boven stak, maor der niet groots op gung. En wat mij ok bijblieven zal, het aaltied weer klaorstaon veur die aner, wel dat ok weden mug. Hie zee't mij zo vaok, „ik wil zo geern bij mien wark weden, maor der komp aait weer wat tusken, en dat bint dingen, wao'k niet an veurbijgaon kan." Zorgen veur de femilie die minder oet stee kun, zorgen veur jonge schriefsters of schrievers um ze 't pad er veur te slichten. Want ok dat kun Beene Dubbelboer, al hare dan gien tied um zien eigen of te warken. Zo kuw deurgaon, umdat e midden tusken 't volk stun.

Maor het helpt oons aal met aal niet meer. Wat oons bleven is, dat is zien wark en de herinneringen. Herinneringen die mij bijblieven zult, umdat Beene meer was as een collega, het was 'n vrind waoj nooit te vroo kwamen en nooit te laot. Dat e mag rusten in vrede.






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl