In en om Assen




Black Lake (Shadows)


De beginformatie. Van l.n.r. Henk Linneman, Gerrit de Hoop, Henney de Munnik, Siebe Pol en Hammie Hemme


Info op madeindrenthe

Biografie:

Als The Black Lake Shadows treedt deze groep uit Zwartemeer bij Emmen voor het eerst op in 1962.
Dit gebeurd op het biljart van Cafe Gustin in Barger Compascuum. Aanvankleijk alleen (zondag) 's middags maar wegens groot succes ook 's avonds. Ook deze band speelt aanvankelijk de muziek van de dan populaire Cliff Richard & the Shadows. De band weet in korte tijd in de regio en in het nabij gelegen Duitsland zeer populair te worden. Een belangrijke keus wordt in 1964 gemaakt. De groep gaat ook op bruiloften en partijen spelen.

Hiermee zet de groep haar naam neer in het dans en stemmings orkesten circuit en niet in de alternatieve rockscene zaols veel andere bands wel doen na hun "Shadows periode". Met een aantal bezettingswisselingen en met de komst van de uit de Zamora's afkomstige Jitse Veeninga  weet de groep een verder groei door te maken. Begin 1965 treedt de groep op in de veel grotere danszaal Van Hemmen in Gasselte en zet daarmee daarmee de trend naar optredens grotere zalen in heel Drenthe. De ontwikkeling van de popmuziek ontgaat ook deze band niet en hoewel wat laat, gaat men meer rockmuziek spelen rond 1968. Hun populariteit groeit gestaag door en optredens vinden plaats in het hele land, maar wat minder in het westen.

In 1970 wanneer de groep heeft besloten beroeps te gaan worden komen er twee leden van de eveneens zeer populaire groep Rhythm Stars, The bij de band.  En  verdwijnt de naam  "Shadows" en gaat de band verder als Black Lake. Een ruig uiterlijk wordt het nieuwe imago echter behoort niet tot de alternatieve popscene, men blijft het Top 40 imago behouden. De groep weet via platenmaatschappij CNR de eerste single "Chrissie oh mine" uit te brengen. De plaat wordt wel op de radio gedraaid en op de lokale piratenzenders maar wordt geen hit. Opnieuw is men live een succes. Met name met de potpourri van hits, traditionals en jolige feestnummers. Het vermoeden bestaat dat uit dit idee de producer Jaap Eggermont het Stars on 45 concept heeft opgezet.

Met de komst van Bemboom, Henk in 1971 ontstaat een stabiele en zeer succesvolle bezetting. In 1975 vervangen de gebroeders Bloemsma Joop Ekelhoff. Koos Bloemsma gaat op het podium zingen. Jan Bloemsma achter  de aangeschafte PA. Hierdoor wordt het zaalgeluid veel beter. De single "Female man" komt uit in Duitsland. De meest succesvolle periode breekt nu aan en zal tot 1979 duren. Dan verlaat Johan Lutke de band en nieuwe invloeden moeten de groep verder ontwikkelen en actueel doen blijven.

Met de uit Duitsland afkomstige Reinhardt Witte moet dit wel lukken. Met Black Lake als begeleidingsband scoort Witte, als Phil Nash, een kleine hit in Duitsland met het nummer "Wer hat ein Herz dass nie bricht". Ook wordt er nu gewerkt aan een LP, die Soldier boy moet gaan heten. De muziek is veel meer op Country & Western gericht en Koos Bloemsma doet alle zangpartijen. Men schrijft nu ook voor anderen liedjes, waaronder H 3.

Doordat Koos Bloemsma in de nacht van 19 december 1980 verongelukt wordt de LP pas veel later en als eerbetoon, onder de naam Koos Bloemsma uitgebracht. Door het ongeluk zit de groep diep in de put. Een zwaar verlies. Henk Bemboom en Jan Bloemsma verlaten de band. Na vier maanden gestopt te zijn komt de band weer terug. Dick Joustra wordt als zanger toetsenist aangetrokken. Echter niet voor lang. Fokko Lindeman en Harro Wimmenhove komen bij de band en Dick gaat het geluid doen.

Op 11 december 1987 wordt het 25-jarig jubileum van de groep gevierd in de Zuid Oosthal in Emmen. De witte live LP wordt hier opgenomen. In 1988 verlaat Douwe Buiter de groep. Omdat er met name in Duitsland naar band met een zangeres wordt Yvonne Wilming het nieuwe boegbeeld. Helaas moet zij om gezondheidsredenen overstappen naar een band met een minder heftig bestaan en voor haar komt Henk Rouw terug.

De groep neemt nu het liedje War no War op wat een grote hit moet worden. Het plaatje wordt Lokschijf bij Frits Spits op Radio 3. TV optredens in de Vijf Uur Show en de Surprise Show. Echter de Golfoorlog breekt uit en een totale muzikale boycot volgt op alles wat met oorlog te maken heeft. De single "It's good to be backhome" volgt een half jaar later maar wordt ook geen groot succes. Dan vertrekt drummer Henny de Munnik na 28 jaar uit de groep. Een groot aantal drummers komt en gaat. Er volgen meer wisselingen in de bezetting. Maar als eind 1999 Gerrit de Hoop na 37, 5 jaar stopt komen en gaan er steeds meer bandleden.

Er volgt nog een nieuwe bezetting begin jaren 2000 maar in de loop van 2002/2003 wordt het aantal optredens steeds minder. Een nieuwe impuls wordt door de fans gehoopt.


Samenzang tijdens een optrede in 1971. Van l.n.r. Douwe Buiter, Johan Lutke, Gerrit de Hoop, Henny de Munnik en Joop Ekelhoff


Het verhaal van Black Lake


Bronvermelding:
'Altied Underwegens', 2006 Publiqueuitgevers Emmen. ISBN 90 77461 06X. Een artikel van Maureen de Munnik


Mijn oom Hennie de Munnik was drummer bij Black Lake. Hij was al drummer lang voordat ik werd geboren in mijn dorpje in het Noorden. In 1962 begon het allemaal, oom Hennie was zestien en droomde van een carrière in een band. Hij luistert het liefst naar Elvis, Gene Vincent, Bill Haley. Hij drumt fanatiek mee op potten, pannen, de tafel, eigenlijk op alles wat hij maar vinden kan.

Al maanden heeft Hennie de Munnik drumles op de muziekschool in Emmen, maar nog geen eigen drumstel. Hennie's zus krijgt in die tijd verkering met een negentienjarige jongen, die daardoor vaak bij de familie in huis te vinden is. Het is Hammie Hemme en hij speelt al enige tijd gitaar. Hammie en Hennie delen de liefde voor muziek en het verlangen ooit in een band te spelen. Een vriend van Hammie, de eveneens zestienjarige Henk Linneman speelt ook gitaar. Samen zit het drietal regelmatig te 'jammen' op Hennie's slaapkamer. Een paar straten verderop woont Gerrit de Hoop. Hij is veertien wanneer hij voor het eerst The Shadows op de radio hoort met 'Quartermaster's Stores'.

Totaal onder de indruk wil hij meteen zelf een gitaar, zodat hij ook dit soort muziek kan spelen. Uiteindelijk krijgt hij er een van zijn ouders. Ze kunnen zich de gitaar dankzij de maandelijkse afbetalingen van vijf gulden veroorloven. Zwartemeer is een klein dorp en het duurt niet lang voor Gerrit hoort van de oefensessies bij de familie De Munnik. Hij gaat bij ze langs en laat horen wat hij inmiddels heeft geleerd. Wanneer hij dan ook nog zijn gitaarspelende vriend en leeftijdsgenoot Siebe Pol introduceert, zijn alle 'ingrediënten' voor een echte band aanwezig.

Gerrit de Hoop: 'We oefenden bij mijn tante in de woonkamer of bij Hennie op zolder. Later bij Café Kamerling, maar dat was al een paar jaar later. Toen traden we al op.'


De eerste gage van 25 gulden

Er wordt intensief gerepeteerd. Ze spelen nummers van de Shadows, Gene Pitney, de Spotnicks en de Beatles. Naarstig zoeken ze naar een bandnaam tot Gerrit met een naam komt waarover iedereen het meteen eens is. Een naam die volledig de lading dekt: The Black Lake Shadows. Wanneer de band op een dag in de schuur bij Henk Linneman aan het repeteren is, komt Berend Gustin langs. Hij is caféhouder in Barger-Compascuum en op bezoek bij zijn broer, de buurman van Henk. Berend hoort hun muziek en zegt vastberaden: 'Zondagmiddag spelen jullie bij mij'.

Een droom wordt werkelijkheid, hun eerste optreden! Aangezien de jongens geen vervoer hebben, worden ze door Berend persoonlijk opgepikt. De hele band - inclusief instrumenten - gaat in zijn Volkswagen en op gaat het naar café Gustin. Er zitten ongeveer honderd mensen te wachten. Dankzij het grote succes mogen ze niet alleen 's middags optreden, maar ook 's avonds. Resultaat: hun eerste gage van 25 gulden!

Gerrit de Hoop: 'We hebben zo'n anderhalf jaar in de originele bezetting gespeeld. Een manager hadden we niet. We hebben altijd alles zelf gedaan, maar in die tijd ging het ook erg gemakkelijk. Zo van: 'Kom maar bij ons spelen'. Vervolgens zat dat kroegje dan helemaal vol. Het ging echt voornamelijk via mond-tot-mondreclame. Het was een geweldig mooie tijd.'

Gustin boekt The Black Lake Shadows steeds vaker. De vraag naar hun muziek komt ook van zaalhouders over de grens. Daar wordt de komende jaren nog veelvuldig opgetreden in Duitse Tanzlokale. Het eerste optreden in Duitsland is in het Stadtcafé in Meppen. Het is dan de winter van 1963.

Hennie de Munnik: We werden met een taxi van huis opgehaald en de eigenaar van het café betaalde de heen- en terugreis. De grensovergang ging 's avonds om acht uur dicht en was pas zes uur de volgende dag weer open. Dat betekende dat we na het optreden de grens niet over konden om thuis te komen. Willie Paas, een geboren Zwartemeerder die na zijn huwelijk in Schóningsdorfwas gaan wonen, liet ons bij hem thuis slapen. We kregen een stoel, een deken en een fles bier en zo brachten we de nacht dan door. Zodra de grens open was, gingen we lopend naar huis, zo'n drie kilometer. We traden daarna nog vaak op in het Duitse grensgebied en telkens konden we bij Willie Paas overnachten.'


Koos Bloemsma (rechts) komt in 1975 in de plaats van Joop Ekelhoff. Ook de oudere broer Jan (zittend voor Gerrit de Hoop) komt de formatie versterken door het zaalgeluid voor zijn rekening te nemen.


De doorbraak in Drenthe

Via talentenjachten in verschillende dorpen en na de aanvulling met Aal-dert Schoonewille op accordeon, krijgt de band steeds meer bekendheid. Ze treden steeds vaker op bruiloften en partijen op en verzorgen menig feest met hun rockmuziek. Begin 1965 volgen een aantal veranderingen. Hammie en Aaldert vertrekken, Douwe Buiter en Jitse Veeninga komen erbij. Toetsenist Veeninga van De Zamora's blijkt een echte gangmaker. Via hem en zijn connecties krijgen ze een optreden in zaal Van Hemmen in Gasselte. Het wordt hun doorbraak in Drenthe.

Gerrit de Hoop: We speelden op een gegeven moment zoveel dat we voor de keuze stonden: of een aantal optredens afbouwen of beroeps worden, want overdag werkten we nog gewoon. We kozen voor het laatste.'

De groep The Rhythm Stars uit Emmer-Compascuum staat op dat moment voor dezelfde keuze. In 1970 bundelen beide bands hun krachten. Johan Lutke en bassist Joop Ekelhoff stappen over naar de Zwartemeerse band. Samen werken ze aan een nieuwe start, compleet met nieuwe naam: Black Lake. Het eerste optreden van Black Lake is op 30 december 1970 op het Foetsie¬festival in Geert Teis in Stadskanaal. De muziek is niet alleen ruiger geworden, ook de muzikanten zelf hebben zich een ruigere look aangemeten.

Bijna tien jaar na de oprichting van de band is het de hoogste tijd voor de eerste single. In de zomer van 1971 verschijnt 'Chrissie-Oh-Mine'. Ondanks de nodige 'airplay' in Hilversum wordt het geen hit. Met de optredens gaat het zeer voorspoedig. Black Lake introduceert in die tijd een nieuw fenomeen. Een potpourri waarin hits, traditionals en jolige feestnummers worden verwerkt. De meeste worden gemaakt door Gerrit de Hoop en Henk Bemboom van The Rhythm Stars en The Scandals die in 1971 de band is komen versterken. De tweede single 'Real True Movie' uit 1973 schopt het niet verder dan de eerste. Zelfs niet wanneer Ad Visser van Top Pop deze persoonlijk in de Boogie Bar in Barger-Oosterveld komt promoten.


De tragische door van Koos Bloemsma

Black Lake verwelkomt in 1975 de broers Koos en Jan Bloemsma in hun gezelschap. De twee geboren Emmer-Compascumers komen uit The Bucket Company. Koos wordt de nieuwe zanger/gitarist - Gerrit schakelt over op basgitaar - en Jan komt achter de mengtafel. Johan Lutke wordt vervangen door Reinhardt Witte die in Duitsland een bescheiden hit had als Phil Nash met 'Wer hat ein Herz dass nie bricht'. In deze bezetting werkt Black Lake hard aan de elpee Soldier Boy. Deze zal echter niet onder de naam Black Lake verschijnen. Reden daarvoor is de tragische dood van Koos Bloemsma in december 1980.

Hij komt bij een autoongeval in Erica om het leven. Met het overlijden van Koos lijkt een eind te komen aan de band. Voor Henk Bemboom is de gebeurtenis de reden om de band te verlaten. Ook Jan Bloemsma haakt af. Uit eerbetoon wordt Soldier Boy maanden later onder Koos Bloemsma's naam uitgebracht. De plaat is door de jaren heen regelmatig te horen op verschillende radiostations.



Gerrit de Hoop: We hebben flink wat tegenslagen gehad door de jaren heen. Henny die in 1974 door darmkanker bijna een jaar uitgeschakeld was, Koos Bloemsma die verongelukte, de brand in 1991 die onze muziekinstallatie verwoestte. Maar elke keer kwamen we er weer bovenop. Volgens mij kan dat alleen maar met een goede basis. Ook in mindere tijden moetje er voor elkaar zijn, daar ben je kameraden voor.'

Het duurt vervolgens vier maanden voor er met een nieuwe bezetting een nieuwe start wordt gemaakt, maar de band is terug. Fokko Lindeman en Harro Wimmenhove worden aan het viertal Gerrit, Henny, Douwe en Reinhardt toegevoegd. Fokko komt uit Shamrock en Harro uit No Name en The High Moor City Seven. Hiermee houden de bezettingswisselingen niet op. Gerrit Trip (After All, Teach In en AU In), Willem Tuhumury, Jan Kruise (Nameless) en Henk Rouw komen en Douwe vertrekt om zich bij The Dutch Boys te voegen.

Met zijn vertrek komt een eind aan het trio Gerrit, Douwe en Henny dat 24 jaar samen speelde. Black Lake wordt weer een echt rockorkest en neemt in het najaar van 1990 de cd War... No War in de Flowertree Studio op. Frits Spits roept de single uit tot Lokschijf van zijn Avondspits op Radio 3.


De formatie die als de kwalitatief beste uit de geschiedenis van Black Lake kan worden gekenschetst. Van l.n.r. Hanno, Jan, Willem, Nico, Gerrit en Henk. De foto is gemaakt ter gelegenheid van de single 'It's Good to be Back Home'.


Anno 2005 blijkt Black Lake dus weer terug te zijn

Rond dezelfde tijd krijgt Hennie last van rugklachten en wordt hij tot een moeilijk besluit gedwongen: stoppen met Black Lake na 28 jaar. Bij het emotionele afscheidsconcert in Zwartemeer spelen ex-bandleden als Johan Lutke en Joop Ekelhoff mee als gastmuzikanten. Nico Groen uit Doetinchem neemt de drumstokken over. Eind 2000 komt ook voor Gerrit de Hoop een einde aan Black Lake. Hij heeft er dan 37 jaar op zitten. Omdat hij de band toch niet helemaal de rug toe kan keren, blijft hij het manage¬ment voor de jongens doen.

Gerrit de Hoop: 'Fysiek gaat het steeds moeilijker. Het herstel na een optreden duurt steeds langer. Het was tijd om jong bloed aan de band toe te voegen, maar een paar maanden nadat ik was gestopt, kwamen er al problemen. De jongens kwamen erachter dat er toch heel wat meer organisatie bij komt kijken, dan ze hadden verwacht. We besloten helemaal te stoppen, maar het begon vrij snel te kriebelen en dus zijn we weer begonnen. We spelen nu voornamelijk nummers uit de jaren zestig en zeventig en we treden alleen op in Nederland, watfeesttentjes en bedrijfsfeestjes hier in de buurt.'

Anno 2005 blijkt Black Lake dus weer terug te zijn met Gerrit in de gelederen. Bloed kruipt nou eenmaal waar het niet kan gaan. Naast het spelen in de band heeft hij een administratiekantoor en een artiestenboekingsbureau.

Gerrit de Hoop: 'We hebben piratenfeesten georgani¬seerd met Rowwen Hèze, Jan Smit enzovoort. Die feesten zijn op het moment erg in. Het is moeilijk voor bands om optredens te regelen. De discotheken gaan meer voor dj's dan voor een band. Het is nou eenmaal minder kostbaar één persoon in te huren dan een hele band. Zelfs de boekingen voor bruiloften worden minder. Vroeger was het: 'Ik weet wel iemand' en het was geregeld!'

Met een oude bekende van de band, Gerrit Trip heeft hij naast al zijn bezigheden ook nog een muziekschool opgezet: De Muziekhoek in Borger, die is gevestigd in een voormalig politiebureau. Verhoorruimtes en arrestantencellen worden nu gebruikt voor lessen op gitaar, bas, keyboard, piano en drums. Vanwege de enorme belangstelling in de muziekschool is er sinds kort ook een dependance in Klazienaveen. Zo'n 42 jaar na de onschuldige jamsessies op een slaapkamer in Zwartemeer is Gerrit de Hoop de laatste der mohikanen gebleken. En is Black Lake dus nog steeds een actieve band.






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl