In en om Assen





Het begin van Cuby + Blizzards


Bronvermelding:
'Altied Underwegens, vijftig jaar lichte muziek in Drenthe'. Productie: Albert Haar. Concepting en redactie: Bertus Boivin en Sophie Timmer. Publiqueuitgeverij Emmen 2006. Een artikel van Martin Hiemink.
Dit informatieve rijk geillustreerde boek - inclusief cd met unieke opnamen - is te bestellen onder ISBN 90 77461 06X


Optreden van Cuby and the Blizzards in Bellevue in 1964. V.l.n.r.: Willy Middel, Harry Muskee, Dick Beekman, Hans Kinds en Eelco Gelling. (Collectie H. Kinds, Assen.)


Op weg naar de blues

Met het verschijnen van het boek De Missie van Jeroen Wielaert in 2003 werden nieuwe feiten over Cuby + Blizzards aan de geschiedenis toegevoegd. Het verhaal geënt op herinneringen van Harry Muskee is beslist niet het definitieve verhaal. Over C+B is men in Drenthe nog lang niet uitgepraat. Willy Middel, bassist van het eerste uur, vertelt over de periode die aan zijn Blizzardstijd voorafging.

In 1963 kiest Harry definitief voor The Rocking Strings en wordt zanger van de groep. Jaap Hilbrandie: 'Onze optredens in de weekenden gingen op de oude voet verder. Voor ons werd de jazz steeds belangrijker, we luisterden naar elke jazzplaat die we te pakken konden krijgen.' Tot 1967 blijft het hoofdzakelijk dixieland en jazz oude stijl wat ze spelen, af en toe doet Henk op piano nog een boogiewoogie. Daarna noemen ze zichzelf een pure dixielandband, maar er is steeds minder belangstelling voor hun muziek. In 1969 komt The Old Fashioned Jazz Group voor de laatste keer in de oude bezetting bij elkaar. In Zaal Boele Geerts aan de Groningerstraat in Assen worden door de VARA opnamen gemaakt.

Later komt 'At the jazzband ball' op de radio. 'Daarna ging iedereen zijn eigen weg. Het leven werd serieus, onze jeugd was afgelopen. Het leek er aanvankelijk op dat geen van ons de ambitie had in de muziek verder te gaan. Later zou blijken dat jongens als Henk en Diederik (Eduard's broer) het wel in de vingers hadden en elders zo weer aan de slag konden.'


Buurtbandje

Eelco Gelling woont sinds zijn elfde in Assen en maakt vanaf zijn veertiende muziek. In het begin op een ukelele en op een zakkammetje met vloeipapier. Als hij Hans Kinds leert kennen, heeft hij de ukelele inmiddels verruild voor een gitaar. Hans gaat slaggitaar spelen en de andere leden van de groep zijn drummer Wim Kinds (de broer van Hans) en bassist Nico Schröder. Op het repertoire staan instrumentale nummers van vooral The Shadows. Ze noemen zich The Rocking Strings. Ze zijn al snel behoorlijk populair in de stad en begin 1962 lijkt het al echt wat te worden. Toch beperken de jongens hun optredens nog tot het weekend, omdat ze nog leerplichtig zijn. Nico Schröder maakt spoedig daarna plaats voor Willy Middel, tot dan de bassist van een andere Asser formatie, The Sinister Silhouettes. Willy Middel:

'Ik woonde bij mijn ouders in de Groningerdwarsstraat en volgde begin jaren zestig een opleiding bij de PTT in Groningen. In mijn vrije tijd luisterde ik veel naar de radio. Toen ik me een beetje bewust werd van muziek, had de gitaar meteen mijn interesse. Met Theo van der Ploeg, Bart Post en Eeuwe Rein-ders, jongens uit de buurt, besloten we een bandje te beginnen. Dat gebeurde veel in die tijd. We bedachten de naam The Sinister Silhouettes. Onze zanger werd Willy Noorman, de latere zanger van Little Willy and the Strangers. Ik speelde op een zelfgebouwde basgitaar. Daarvoor had ik uren bij muziekwinkel Tonika van Koenders aan de Varkens-markt staan kijken. De basgitaar die daar lag, bouwde ik minutieus na. Van een afgedankte Spaanse gitaar nam ik de hals en ik kocht een element. Als zoveel anderen speelden we muziek van vooral de Shadows, de Everly Brothers en Duane Eddy.'


Wisselingen

The Rockings Strings zitten met het probleem dat Nico Schröder niet op zondag mag spelen en op zekere dag staat Eelco Gelling bij Willy Middel op de stoep met de vraag of hij niet bij hen wil komen spelen. Willy: 'We repeteerden in die tijd in de kelder onder de flat van de familie Kinds aan de Groen van Prinstererlaan. En we speelden afwisselend met The Old Fashioned in The Blue Corner.' In The Blue Corner leren Old Fashioned-bassist Harry Muskee en The Rocking Strings elkaar kennen. Van competitie tussen de twee groepen is geen sprake en Harry zingt zelfs af en toe een nummer met hen mee. Geleidelijk verschuift Harry's voorkeur naar de muziek zoals The Rocking Strings die spelen. Tegelijk merkt hij dat het Old Fashioned-publiek hem steeds meer gaat tegenstaan.

De overstap is dan ook snel gemaakt en hij wordt zanger bij de groep. In het begin hebben ze nog het vertrouwde repertoire, hoewel Harry tijdens repetities al wel eens met een bluesnummer komt. Als de naam Rocking Strings muzikaal de lading niet meer dekt, wordt het tijd voor een nieuwe naam. Het wordt Cuby + Blizzards. Dick Beekman vervangt Wim Kinds. De in die dagen nog niet zo gangbare bluesmuziek en het ontwikkelen van een eigen image - sterk afwijkend van het dan gangbare - maken van C+B in korte tijd een van de populairste bands van Noord-Nederland.


Harry Muskee met dorpsgenoot Arend Jansen in Grollo; "...The first man i met was old Johnson..." (uit Just for Fun)


Desolation

Al enige jaren koopt Willy zijn gram-mofoonplaten bij de firma Lampe aan de Gedempte Singel in Assen. Tot zijn eerste platen horen opnamen van het American Folk Blues Festival uit 1962 en 1963 en John Lee Hooker's Concert at Newport uit 1964. Harry, die dan nog als corrector bij de plaatselijke krant werkt, komt na werktijd regelmatig bij Willy langs om naar de nieuwste muzikale aanwinsten te luisteren. Kennelijk maakt de muziek zoveel indruk op hen dat een aantal tracks van die grammofoonplaten op Desolation, de eerste Blizzards-elpee, terug te vinden is. Via Jan Venhuizen - overdag verkoper bij Lampe in de platenzaak - wordt contact gelegd met een vertegenwoordiger van het platenlabel CNR. Die is enthousiast en nodigt de band uit voor een plaatopname in het BAVO-huis in Amsterdam.

Opgenomen op een tweesporen-monorecorder is enige tijd later de eerste single 'Stumble and fall' (b-kant Tm so restless') een feit. Er volgen nog enkele singles waarvan 'Back Home' wel de bekendste is. Landelijke bekendheid voor Cuby + Blizzards laat dan nog even op zich wachten. Die komt in april 1966 wanneer Hitweek - in die dagen hét muziekblad - verslag doet van het optreden van de groep in de Amsterdamse jazzclub Sheherazade. Willy Middel: 'Wij kwamen aan en terwijl wij onze spullen neerzetten, zagen we dat ons publiek bestond uit jongens en meisjes van de Amsterdamse scène. Je hoorde ze praten over boeren uit Drenthe en dat het niks kon worden. Maar wij hadden de eerste maten nog niet gespeeld of je zag hun verbaasde blikken. Ter versterking hadden we Henk Hilbrandie van The Old Fashioned mee naar Amsterdam genomen.

Wij mochten er optreden aangezien jazz en blues zeer nauw aan elkaar verwant zijn. Het werd een groot succes en er was waardering voor de muziek.' De Blizzards hebben ondertussen ook de aandacht getrokken van Phonogram, destijds de platenmaatschappij van Philips. Producer Tony Vos komt voor Phonogram naar Assen om bij Boele Geerts naar de band te luisteren. Phonogram koopt het contract met CNR af en tegen de zomer van 1966 verschijnt de elpee Desolation. Drummer Dick Beekman is inmiddels vervangen door Hans Waterman, afkomstig van de Groningse band The René Five. Twee jaar later, in maart 1968 krijgt de band tijdens het Grand Gala du Disque uit handen van Wim Sonneveld een Edison voor Desolation.


Verhuizing

In 1967 moet Hans Kinds in militaire dienst. Herman Brood, zanger en pianist van de Arnhemse groep Moan, komt in zijn plaats. Maar Kinds blijkt ongeschikt voor het leger en al na een paar weken is hij terug in Assen. Terugkeren op zijn oude plek bij The Blizzards zit er niet in. Brood mag blijven. Als Harry Muskee in Grolloo gaat wonen, verplaatsen ook de activiteiten van de band zich al gauw naar het dorp. Hier ontstaat de muziek voor hun tweede elpee Groeten uit Grollo. Het blijkt een succesjaar voor de Blizzards want juist als de opnamen voor deze elpee afgerond zijn, worden ze gevraagd om Van Morrison tijdens een korte tournee door Nederland te begeleiden. In hetzelfde jaar 1967 komt de Amerikaanse pianist en zanger Eddie Boyd naar Nederland en Grolloo. Met deze bluescoryfee maken The Blizzards de elpee Praise the blues. Herman Brood's eerste bijdrage aan de groep is van korte duur. In het najaar van 1967 moet hij wegens hasjgebruik zes weken de cel in. Voor de opnamen van de elpee Trippin' through a midnight blues is hij echter weer van de partij. Als omstreeks diezelfde tijd Jaap van Eik plaats maakt voor Willy Middel, zijn alleen Eelco Gelling en Harry Muskee als Asser jongens bij C+B overgebleven.


Lees ook De blues en diepe dalen van Harry Muskee






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl