In en om Assen





Dirk-Jan Visser


© Dirk-Jan Visser


Info op RTV-Drenthe d.d. 15 januari 2010


Drentse fotograaf genomineerd voor Zilveren Camera

Geboren en getogen Assenaar Dirk-Jan Visser heeft twee nominaties in de wacht gesleept voor de Zilveren Camera 2009. Dit is de jaarlijkse prijs voor de beste nieuwsfoto. Visser, hij woont inmiddels in Rotterdam, is nieuws- en documentaire-fotograaf. Hij wordt vooral geïnspireerd door het thema vluchtelingen en migratie en zoekt daarom geregeld conflictgebieden op. De winnaar van de Zilveren Camera wordt op 24 januari bekend


Info op noorderlicht.com


Zimbabwe Exodus

Dirk-Jan Visser (1978) is freelance nieuws- en documentairefotograaf. Zijn werk gaat vooral over de gevolgen die grote politieke beslissingen hebben op gewone mensen. In 2005 publiceerde hij het boek 'Brave New Kosovo'. Hij is diverse keren onderscheiden met de Zilveren Camera, o.a. als beste fotojournalist 2007. Dirk-Jan Visser is opgegroeid in Assen - en heeft daar nu zijn eerste presentatie. www.dirkjanvisser.com

Dirk-Jan Visser (1978) studeerde in 2005 af aan Academie Minerva in Groningen. Hij werkt als freelance nieuws- and documentair fotograaf. Zijn werk gaat vooral over de gevolgen die grote politieke beslissingen hebben op gewone mensen.
Voor zijn reportages reist hij vaak op eigen initiatief af naar diverse brandhaarden en heeft daarbij gewerkt in Oost-Europa, Afrika, Het Middenoosten en India.

Met zijn fotografie wil hij juist die verhalen vertellen die noodzakelijk verteld moeten worden en hij laat zich niet weerhouden om daarbij zo nodig een eigen standpunt in te nemen, als zijnde zijn bijdrage aan een 'brave new society'.
Het werk van Dirk-Jan Visser werd gepubliceerd in een groot aantal tijdschriften en dagbladen, waaronder NRC Handelsblad,

De Groene Amsterdammer en Le Monde. In 2005 publiceerde hij het boek 'Brave New Kosovo'. Hij is diverse keren onderscheiden met de Zilveren Camera, dit jaar als beste fotojournalist 2007. Dirk-Jan Visser is opgegroeid in Assen - en heeft daar met de tentoonstelling 'Zimbabwe Exodus' in DeFKa, nu zijn eerste presentatie.


© Dirk-Jan Visser


Info op nrcnext.nl/blog


NRC-fotograaf Dirk-Jan Visser is in Servië voor een World Press Photo-workshop. Op het nextblog doet hij verslag van zijn poging om 17 jonge Servische fotografen aan een World Press Photo te helpen.


Deel -1-

,,Als ik in Belgrado ben, hang ik steevast rond met mijn lokale vrienden. In Nederland is dat verboden, je krijgt meteen het label ‘probleemjongere’ opgeplakt. In Servië doet iedereen het en maakt niemand er een probleem van. Veel jongeren in Belgrado hebben domweg het geld niet om naar een bar te gaan. Daarom kopen ze veel bier in een goedkope winkel, strijken ze neer op een van tevoren afgesproken plek en klagen ze dat er nooit wat in Servië gebeurt.

Al hangend in de betonnen jungle van blok 19a in Novi Beograd vroegen mijn vrienden waarom ik nu weer in de stad was. Enthousiast vertelde ik dat zaterdag 16 mei de World Press Photo-tentoonstelling in Belgrado wordt geopend. Daar haalden ze hun schouders over op: “World Press Photo? Nooit van gehoord, maar leuk dat je er bent. Ziveli (proost).”

De organisatie stond dus nog wat te doen om de expositie van de meest pretentieuze fotojournalistieke prijs onder de aandacht van de lokale bevolking te brengen. Afgelopen dagen heb ik samen met Anne-Sietske Brinks van de Nederlandse ambassade een variëteit van Servische media bezocht om de tentoonstelling te promoten en de bijbehorende discussie over persvrijheid in Servië leven in te blazen.
In 2008 zijn er 138 gevallen gedocumenteerd van bedreigingen en fysiek geweld tegen de media.

Zelf ondervond ik dat in februari 2008 na de onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo. Tijdens rellen rond de Amerikaanse Ambassade in Belgrado ben ik flink in elkaar geslagen. Reden te meer dus om me in te zetten voor de promotie van de fotojournalistiek in Servië.
Tijdens de mediaoptredens was één van de terugkerende vragen waarom er geen Servische fotograaf bij de winnaars zit. Kan ik daar met de workshop verandering in brengen? Nou, we gaan een poging doen.

De deelnemers hebben de afgelopen maand gewerkt aan het thema ‘renewal’ (vernieuwing). Het niveau verschilt, maar ik heb al een aantal bijzonder interessante reportages gezien. Het leven van een oud-legionair, de verhuizing van een complete Roma-gemeenschap en de verbouwing van het FC Vojvodina-stadion. De komende dagen zal ik berichten over de workshop en het geproduceerde werk (met foto’s!).
Inmiddels is de World Press Photo-expositie in Dom Omladine, het huis van de jeugd, opgebouwd. Nu maar hopen dat mijn vrienden ook naar de opening komen. Hoewel ze tijdens het hangen zeuren dat er niks gebeurt, wordt een nieuw initiatief nooit met luid applaus verwelkomd. Vernieuwing duurt hier gewoon soms wat langer.”


Deel -2-

De eerste dag van de fotografie-workshop in Belgrado zit erop. Tevens is de World Press Photo-tentoonstelling ook officieel geopend. Zo’n opening blijft toch altijd wrang. ’s Middags zit ik met de deelnemers van de workshop te discussiëren hoe moeilijk het is om het hoofd boven water te houden als freelance fotograaf, hoe hard het knokken is om de verhalen gepubliceerd te krijgen die op eigen initiatief gemaakt worden en dat er geen fatsoenlijke fotoredactie in Servië bestaat, laat staan een normale vergoeding.

Maar tijdens de opening is er plotseling voldoende budget en mag de wijn rijkelijk vloeien. De Servische minster van cultuur Nebosa Bradig weet in de openingspeech zelfs te vertellen hoe belangrijk fotografie is en dat de foto’s tentoongesteld op de World Press Photo-tentoonstelling een kunstvorm vertegenwoordigen. Nou sorry, deze minster heeft helemaal geen budget, dus als het niet aan de Nederlandse ambassade en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE0 gelegen had, was er helemaal geen World Press Photo in Servië geweest.


© Dirk-Jan Visser


Daarnaast hebben we het niet over kunst, maar over journalistiek, de werkelijkheid van de dag, iets wat deze minister zich misschien zou moeten aantrekken als het om de fotografen en media in Servië gaat. In ieder geval waren mijn vrienden uit blok 19a gewoon aanwezig, vonden ze het fantastisch en genoten ze van de gratis wijn. De eerste dag van de workshop was een succes, althans als je geloofd in stilte.

Het assertiviteitgehalte ligt hier iets lager dan in Nederland, maar gelukkig kwam aan het eind van de dag toch nog een interessant gesprek op gang. In de ochtend hebben de deelnemers zich door middel van hun werk zich aan elkaar voorgesteld. Graag willen ze hun werk delen met de lezers van dit blog, daarom koos iedere deelnemer één foto die in zijn of haar ogen Servië verbeeldt. Die foto’s staan hieronder. Vanuit mijn perspectief gaan we morgen flink schaven, een beetje sturen en  een mooie en spannende selectie maken.


Deel -3-

Gisteren was de laatste dag van de workshop en om heel eerlijk te zijn was die slopend. Niet zo zeer door de workshop, alswel door de nacht doorvoor. Belgrado is een behoorlijk dynamische stad waar ze geen sluitingstijdenwet hebben. Het was tot diep in de nacht enorm druk in het centrum. Rond middernacht was er bijna geen doorkomen aan bij de tentoonstelling van World Press Photo.

Volgens Milan, de directeur van Dom Omladine hebben meer dan tweeduizend mensen de expositie bezocht. Dat is een enorme opsteker voor de Servische fotojournalistiek. Bezoekers, veelal jongeren schuifelden in rijen langs de panelen. Ze gaven commentaar op elke foto, wat de doorstroming niet bevorderde, maar wel zorgde voor de nodige interacties en discussies over de fotografie.
De volgende dag, zondag, gingen de deelnemers net zo los op elkaars werk. Doel was het editen van een serie die geschikt zou zijn voor inzending voor World Press Photo 2009.

Presentaties liepen verschrikkelijk uit, maar het leek niemand iets te deren om opgesloten te zitten in een klein hok waar de temperatuur opliep tot boven de 30 graden. Na 8 uur presentaties en debat werden er 14 series gepresenteerd.  Zie hieronder voor een kleine indruk. Met name was iedereen onder de indruk van het verhaal van Marko Risovic over de terugkeer van een Servische Legionair die zijn draai in de samenleving niet meer kan vinden en werd de serie van Sanja Knezevic over het Romaleven in Belgrado enthousiast ontvangen.

Ja, en dan de hamvraag: gaat een Servische fotograaf volgend jaar een World Press Photo winnen? Antwoord: Geen idee, maar nu iedereen in Servië van World Press Photo heeft gehoord, zullen de inzendingen zeker verviervoudigen (dit jaar waren het er 12). Daarnaast denk ik echt dat er potentiële kanshebbers zijn. Een tipje van de sluier: Zie morgen de spread in nrc.next, met een foto van Sanja Knezevic.


© Dirk-Jan Visser


Info op nrc.nl; 22 februari 2008; artikel van Tijn Sadée


Belgrado: westerlingen mikpunt

„Wat doe je, klootzak?", vraagt een Servische jongen donderdagavond aan de Nederlandse fotograaf Dirk-Jan Visser. Een uur later ligt Visser in een ziekenhuis in Belgrado.

Boedapest, 21 febr. „Drie ribben gekneusd of gebroken, dat is nog niet zeker”, zegt hij vanuit het ziekenhuis. „Ze houden me hier een nacht ter observatie.” Op de gang ziet hij veel gewonden die worden binnengedragen. „Veel agenten en een vijftal andere Westerse journalisten. Ik geloof dat ik er nog goed van af ben gekomen. Andere gewonden lagen volledig buiten bewustzijn op de brancards.”
Na de massale demonstratie in Belgrado tegen de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo gaat Visser rond zeven uur ’s avonds naar de Amerikaanse ambassade in Belgrado.

Afgelopen zondag, op Kosovo’s ‘Onafhankelijkheidsdag’, was de ambassade al doelwit van Servische relschoppers die er flinke vernielingen aanrichtten. De VS, die Kosovo’s onafhankelijkheid zondag meteen erkenden, zijn het vanzelfsprekende mikpunt van de agressie onder Serviërs die Kosovo’s onafhankelijkheid als een ‘illegale daad’ zien. De EU, waarvan de meeste lidstaten de onafhankelijkheid ook zullen erkennen, is al net zo gehaat. „Al dagen rijden wij niet met blauwe Corps Diplomatique-kentekens door de straten van Belgrado”, zegt een Westerse diplomaat. Europese ambassades in Belgrado manen hun werknemers tot voorzichtigheid.

De politie in Belgrado beloofde voor de demonstratie van vandaag de Amerikaanse ambassade extra te beveiligen. Maar als fotograaf Visser en andere Westerse journalisten daar arriveren, is er geen politie te bekennen. Wel zijn er ruim duizend jongeren. Ze stichten brand en forceren de ingang. Al snel staat een deel van de gevel in brand. Elders in de stad worden ook de Turkse en Kroatische ambassades belaagd. In de chaos richt één van de jongens zich agressief tot Visser. „Weg met die camera!” Visser probeert te sussen, wil weglopen, maar zijn belager begint te schreeuwen.

Visser: „Binnen een paar seconden liggen er tien man boven op me. Ik val op de grond, terwijl zij flink door blijven trappen. Een paar oudere mannen komen me te hulp. Dat is mijn geluk geweest.” Op straat ligt zijn apparatuur – twee camera’s en lenzen – volledig in brokstukken. Een ziekenwagen arriveert snel en als Visser naar binnen wordt gedragen, komt één van zijn belagers nog dichtbij. „Hij steekt zijn kop de ziekenwagen in en houdt één van mijn kapotte lenzen omhoog. ‘Hé, je vergeet je apparatuur’.” Ze waren er nooit op uit om mij te bestelen, het was pure woede, zegt Visser. „Geef je aan de krant door dat ik vanavond geen foto’s kan zenden?”


© Dirk-Jan Visser


Info op nos.nl; 20 jan. 2008; artikel van Rachel de Meijer


Visser fotojournalist van 2007

Dirk-Jan Visser (1978) is door de jury van De Zilveren Camera uitgeroepen tot Fotojournalist van het Jaar 2007. Eerder deze week gingen wij een middag met hem op pad. "Het moet een foto worden met een winterse sfeer", zegt hij. In opdracht van NRC Handelsblad portretteert Visser vanmiddag oud-Olympisch schaatskampioene Carry Geijssen. Tijdens de Spelen van 1968 won zij als eerste Nederlandse ooit een gouden medaille met hardrijden op de schaats.

Bij de kunstijsbaan op het Museumplein zet Visser de oud-schaatsster op een baal stro, die daar op het ijs ligt. De fotograaf laat het Rijksmuseum links liggen, "dat kennen we allemaal wel", zegt Visser. "En bovendien houd ik van weidsheid en ruimte".  De ijsbaan is leeg, dus vraagt hij voorbijgangers om op het ijs te gaan staan. Geijssen oogt ontspannen en de fotosessie verloopt voorspoedig. Later in een café selecteert Visser op zijn laptop vier foto's uit de zestig die hij gemaakt heeft. 

"Het aantal foto's dat je voor een portret maakt kan heel verschillend zijn. Het hangt erg van de geportretteerde af. Carry Geijssen was een makkelijke vrouw om te fotograferen. Ze was relaxed en werkte goed mee. Maar soms heb je veel tijd nodig om iemand op zijn gemak te stellen, en dan maak je automatisch meer foto's. De meest geslaagde opnames maak je meestal pas aan het eind, als de sessie officieel al afgelopen is. Dan is er optimale ontspanning."


Geëngageerd

Visser ziet zichzelf niet als portretfotograaf. "Nee, daar ligt niet mijn grootste kracht. Ik ben een fotojournalist die series wil maken over onderwerpen die echt iets raken. En daarvoor moet je wat mij betreft toch in het buitenland zijn. In Nederland vind ik die onderwerpen te weinig."  Met mijn foto's wil zaken aan de kaak stellen. Daarbij komt dat ik erg van reizen houd. Visser werkte onder meer in Kosovo, waarover hij een boek maakte en hij was embedded bij de Amerikanen in Irak.

Dit jaar reisde hij op een toeristenvisum naar Zimbabwe om een reportage te maken over vluchtelingen aan de grens met Zuid-Afrika. Met deze serie, die deze week in Vrij Nederland staat, werd hij genomineerd voor de Zilveren Camera.  Ook een foto die hij maakte van de rellen tijden de G8-top in Rostock werd genomineerd. "Dat was echt een hectisch moment, de bakstenen vlogen om mijn oren."


Discussie

Visser staat te popelen om iets te zeggen over de discussie die is opgelaaid over de nominatie van fotograaf Sjoerd Hilckmann, in dienst van het Ministerie van Defensie. Deze sergeantfotograaf is genomineerd met een serie die hij maakte in Uruzgan. "Ik ben daar erg kwaad over, en met mij veel andere fotojournalisten. Hier is geen sprake van fotojournalistiek." 

Dirk Jan Visser vindt het tevens kwalijk dat kranten de door defensie gemaakte foto's zo makkelijk plaatsen. "Kranten moeten zelf een fotograaf sturen", vindt hij. "Maar daar hebben ze vaak geen geld voor over. Het enige positieve van deze nominatie is dat er nu stevig over gediscussieerd wordt."


© Dirk-Jan Visser


Info op dehelling.net


Fotoserie Dirk-Jan VisserTerritory of Desire

Visser wil laten zien hoe mensen in de Kaukasus worstelen om enerzijds hun oude leven vast te houden en anderzijds een nieuw leven vorm te geven.

Sinds het einde van de Sovjet-Unie wordt de Zuidelijke Kaukasus omgewoeld door drastische politieke, economische en culturele veranderingsprocessen. Dit heeft de afgelopen jaren in regio’s als Abchazië en Nakorno Karabach tot grote conflicten geleid, waarbij nieuwe nationalistische bewegingen een grote rol speelden.

In dit proces werd de geschiedenis herschreven, cultureel erfgoed opnieuw gedefinieerd en oorlogen uitgevochten. In de strijd om grenzen en identiteiten wonnen sommigen een nieuwe identiteit, anderen werden gemarginaliseerd en moeten hun plaats in de samenleving opnieuw vinden. Vaak gaat het daarbij regelrecht om het overleven. Herinneringen, oude foto’s en een paar ruïne’s is het enige wat hen nog van hun oude wereld rest.

Dirk-Jan Visser trok in 2007 door het gebied en fotografeerde. Hij noemde zijn project ‘Territory of Desire’, Land van Verlangen. Visser wil laten zien hoe mensen in deze streken worstelen om enerzijds hun oude leven vast te houden en anderzijds een nieuw leven vorm te geven.


Bezoek hier de website van Dirk-Jan Visser





© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl