In en om Assen





Herman van der A


Foto © Bert Jippes


Info op encyclopediedrenthe.nl

(Nieuw-Weerdinge 1950) Toneelschrijver.

Debuteerde in 1983 met het stuk Boer'n op vrijerstoer'n. Gaf daarna zijn baan als timmerman op en ontving een stipendium van de provincie Drenthe voor het zoeken naar nieuwe vormen van Drents toneel. Daardoor kon hij zich één theaterseizoen verdiepen in het aanbod op toneel- en cabaretgebied. Richtte in 1984 een eigen theatergroep Platwark op, bestaande uit mensen zonder werk. Aanvankelijk schreef hij 'vernieuwend' Drentstalig toneel. Tijdens een lange revalidatie schreef hij de absurdistische komedie:

Een slopend bestaon (1987), die door Rob van der Ree geregisseerd werd. Daarna koos hij bewust voor eenvoudig amusement; in korte tijd maakte hij naam als schrijver en uitgever van dwaze komedies en revues in het Drents. Inmiddels is Van der A ook huisschrijver voor 't Aol' Volk te Emmen. In 1994 opende hij in Roswinkel een theaterboerderij, De Noorderbak, die gezien wordt als een nieuw podium voor het Drentse (amateur )theater


Info op rtvdrenthe

Herman van der A, de meest gespeelde auteur in Nederland in het blijspelgenre, maakt deze weken zijn droom waar in de vorm van een enorme doe en speeltuin: een educatief gebeuren voor kinderen naast zijn theaterboederij in Roswinkel. Sophie Timmer zoekt hem op en bezoekt alvast het aardbeienkasteel.

Bekijk hier de uitzending van RTV-Drenthe


Een bezit

Nee, nee, ik heb het niet daon. Ik was oet een verschrikkelijke dreum wakker worden. Wat had ik niet daon? Het trilde deur mie hèn. Ik vuulde an mien linkerzied en het trillen begon overneis. De plek naost mie was leeg. 't Was toch een dreum west, ze was der vanzölf allang aof, zoas ze dat elke morgen dee. Allent kon ik mij niet herinnern dat ik de wekker heurd had, laot staon dat 'k vernomen had dat ze der aofgaan was. Ik docht nao over wat der in de aofgelopen nacht gebeurd was en keek naor de zolder. Die begon geel te worden. Een jaor leden hadden we die nog met 'n beiden varfd. Elk op een trap. We hadden meer op de grond kregen dan an de zolder, maor 't was wit worden en daor gung 't um.

Een vattien daogen eerder hadden we 't kocht, 't Had al een hiele tied leeg staon en 't was net een steegie veur oes. Drei daogen laoter kregen we 't bie de netoaris op pepier en op dat moment waren we 't gelukkigste stel van de wereld. We konden der daogenlang niet over oet. Net zo as ik der daogenlang niet over oet kon dat ze met mie oet wol toen ik heur twei jaor eerder veur 't eerst zag. Ze stun met heur bruur an de bar van de discotheek of wat der veur deur mus gaon. Toen ik der in kwam keek ieder naor mekaor. Hier binnen was 't net zo'n geloer as in boeten. Allent keek 't manvolk maor naor één wicht, dus keek ik ook. Ze stun vlak bie heur bruur, die as een soort liefwacht fungeerde. En aj zo'n mooie zuster hebben dan is dat ook wel te begriepen.

Hij was nogal groot en hij stun zo dicht tegen heur an daj as vrömde dadelijk dachten dat 't een stelletje was. Zo daj 't zeker niet in je kop kregen om te vraogen of ze met je daansen wol. Maor 't wicht was zo knap dat ik de ogen der niet van aofholden kon. Ik schatte de aofstand tussen mie en heur op zo'n zes meter. Ik dacht niet eens; jao heb ik en nee kan ik kriegen. Zes meter was ik aof van 't mooiste wicht dat ik ooit zien had. Zunder te vraogen pakte ik heur bie de haand naor de dansvloer. Heur bruur en de rest wussen niet waor ze kieken mussen. Die haand heb ik nao die aovend niet meer lös laoten en heur bruur was sinds die aovend zo van zien stuk dat hij der maor niks meer van zee. Dat gung trouwens niet zo met heur volk.

Bie een knappe dochter heurt ok een knappe vent hebt zie altied dacht. Zij hadden een krudenierswinkel en ik was kunstschilder in de B.K.R. Zeggen deden ze 't niet, maor ze dachten gewoon dat ik niet warken wol en de vaste klanten kregen, over de toonbank hèn, alles te heuren. Ik heb de haand vast holden, ook toen de pastoor van 't darp graog wol dat ik, net as mien vriendin, bie zien kerk kwam. Ik kun hum maor niet an 't verstand kriegen dat liefde niks met 't geleuf oet te staon hef. Hie dacht der anders over en zul alles proberen om dit huwelijk tegen te holden as ik mie niet bekeerde. Wij binnen niet in de kerk trouwd maor hie was 's aovends wel op de receptie. Dat was nog maor een jaor leden en nou lig ik hier tegen de zolder an te kieken.

Nat van 't zweet. De enigste die veur mie belangriek was, was nou an 't reddern in de keuken. Ze zul mie zo wel roepen want um half negen moet ik an 't wark en niet meer as kunstschilder. Nee, daor hadden heur luu heur zin in kregen maor ik had 't baontje as leraor handenarbeid nooit annomen as 't wicht der niet zo op androngen had. Veur heur was ik zölfs deur de hel gaon en eigenlijk was ik wel tevreden met die baon. 't Was wennen maor dat was 't ook veur heur toen ze heur op 't darp vreugen veur allerlei bestuursfuncties, 't Was net of ze mie aofpakt was en ik had der mooite met. Wie hebt der over praot met 'n beiden. Soms tot 't licht werd en as een ander dan naor 't wark gung dan gungen wij slaopen.

De eerste aovend gung ze om acht uur vot en om tien uur was ze der weer. Zo'n aovend duurde lang. Ik denk gewoon teveul an heur, ze was haost een heilige. Het was net asof der een soort bang gevuul in mij kroop, dat der een vinger lös gaon was van de haand waor ik heur altied zo stief an vast had. En ik zee al maor tegen miezölf dat dat netuurlijk niet zo wezen kon. Ik was toch ook heur grote liefde, maar waorom was ik dan zo onrustig as ze allent vot gung? Of was ik aofgunstig as ze met andere mannen omgung? Ach wat, ik had heur veur de ogen van elk en ein weg pakt en de enigste daans daanst die ik toen kon. En of de band nou een wals speulde of een tango, ik bleef bie de foxtrot. Ik kon niks anders en zij was zo overrompeld dat ze 't niet eens vernam.

Veur 't zölfde geld was ze met mie naor 't einde van de wereld lopen. Netuurlijk had ik heur zegd dat ze wel met 't wark opholden kon maor niet om die vief mannelijke collega's. Nee, dat was 't niet, dat wus ik zeker. Wat? Een bel? Veur ik wus wat ik dee stun ik naost bed met de wekker in de haand. 't Was niet het geluud van de wekker. De veurdeur. Twei plietsies. „We hebben uw vrouw gevonden".

Ik wol heur haand vast holden.


Bronvermelding:

'Stoelendaans', splinternei wark met knappe petretten van 20 Dréentse schrievers. Stichting Het Drentse Boek, 1985. Samenstelling: Jannie Boerema ISBN 90 6509 813 5






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl