In en om Assen





De brand in café Jan Dekker


Zaterdag 1 juli 1972. Dikke rookwolken stijgen op uit cafe-restaurant-bar Jan Dekker aan Gedempte Singel 38. De vrijwillige Asser brandweer is snel met groot materieel ter plaatse, maar kan niet voorkomen dat het café en de bovenverdieping volledig uitbranden (fotocollectie Dretns Museum, Assen)


Na de brand werd alles anders

Zaterdag 1 juli 1972. Het moet even na zes uur 's nachts zijn geweest, dat Assen werd opgeschikt door een felle brand. In café Jan Dekker aan de Gedempte Singel hadden vuur en rook vrij spel. Ober Roel Middelbos, die op de bovenverdieping sliep, bracht zich zelf in veiligheid. Gadegeslagen door een totaal ontredderde Jan Dekker (Assen, 1930 - Assen, 1999) en zijn familie deed de brandweer zijn werk. Dochter Lia weet het nog als de dag van gisteren: "Het was afschuwelijk." Een zwarte bladzijde in de Asser horecawereld. Zeker. Het café herrees, kreeg een ander uiterlijk, maar het werd niet meer zoals het was geweest. De unieke sfeer en het sociale contact onder de stamgasten waren deels weg. "Klanten zijn net vlooien, ze wippen van de één naar de ander", zou Jan Dekker later zeggen.

Bij dochter Lia, tegenwoordig docent aan het Dr. Nassaucollege in Assen, kwam onlangs alles weer naar boven, toen ze een tijdschrift met een foto van de brand onder ogen kreeg. "De angst sloeg me om het hart. Je ziet dan opeens alles weer voor je. De schrik, de afschuw en mijn vader, die volledig van de kaart was. We kwamen die ochtend pas wat op adem in café De Papegaai van Jan Geerts (op de hoek Groningerstraat/Kanaal). De brandweer was toen nog aan het nablussen." Kortsluiting was de oorzaak van de brand. Lia denkt dat die is ontstaan in de jukebox of de gokautomaat. Het café brandde volledig uit. Niets bleef gespaard. Ook het grote boek met namen van vaste klanten die nog wel eens een biertje op de pof kwamen drinken was verbrand.

Voetbalgoeroe Johan Derksen, in die tijd stadsverslaggever bij het Nieuwsblad van het Noorden, heeft volgens Lia twee jaar geleden in een gesprek op TV Drenthe gezegd, dat die brand daarom ook nog een voordeel had. 'Niet zo netjes. Poffen was toen heel normaal. Mijn vader had daar geen problemen mee. Hij was ook niet knieperig. Hij kon best geld missen en als goede vrienden omhoog zaten stond hij zijn auto ook nog af.' Lia noemt haar vader een rasechte caféhouder, een harde werker en iemand die veel van zijn personeel vroeg. 'Maar de obers hebben altijd goed bij hem verdiend.'


Een café met een sociale functie

Jan Dekker groeide op in café De Witte Bal van zijn vader en moeder in de Kleine Marktstraat. Het café heeft nog steeds die naam en wordt nu gerund door Tieme van Veen. Dekker begon samen met zijn echtgenote Annie Hatzmann, geboren in Smilde, zijn loopbaan in het café aan het Kerkplein in Assen. Jaren later had Dolf Jung daar een horecazaak. Lia Dekker werd er geboren. Voordat Dekker zich definitief vestigde in de Drentse hoofdstad was hij in de jaren 1956-1957 hotelhouder in Gieten. In 1960 werd hij eigenaar van het café aan Gedempte Singel 38. Het café heette toen nog De Singel. Nu staat op die plek een zaak in verlichtingsartikelen.

Baas van de kroeg was Follie Post. Dekker kocht de hele handel voor 100.000 gulden, inclusief inventaris en goodwill. "Het eerste jaar viel niet mee. Mijn vader was niet zo gelukkig met het publiek, dat er toen over de vloer kwam. Ik zeg er niets kwaads van, maar zijn ambitie lag ergens anders. Mijn vader en moeder wilden een café met een sociale functie waar iedereen elkaar kon ontmoeten, jong en oud. En dat is het ook geworden." Café Jan Dekker werd een begrip in Assen. Je kon er van 's morgens tien uur tot 's nacht twee uur terecht. Onder de vaste klanten was de hele culturele en muzikale scène van de stad. De muzikanten Harry Muskee en zijn Blizzards, Herman Brood, Boudewijn de Groot, kunstenaar Frans Jansen, journalisten, de dames Gans, maar ook de vertegenwoordiger die voor zaken de stad aandeed nuttigde er zijn lunch en dronk er een glas...

Lia Dekker deed natuurlijk haar werk in het café. In de keuken en ook wel achter de bar. "Ik ben er in opgegroeid. Net als mijn broer Herman en zuster Joke. Voor een toekomst in de horeca voelde ik niets. Ik koos voor het onderwijs. De kroeg was ook niet de wereld van mijn moeder, maar ze was wel de bindende factor in het bedrijf aan de Gedempte Singel. Alles draaide om haar. Ze was zorgzaam en een hele goede gastvrouw." Café-bar-restaurant Jan Dekker kwam na de brand snel terug, maar veel klanten, vooral jongeren, waren inmiddels uitgeweken naar andere locaties. Het café kreeg twee verdiepingen, meer uitstraling en de aandacht ging meer uit naar een betere keuken en meer maaltijden. "Heel gek maar de sfeer was weg, het werd allemaal anders. Zeker, mijn vader verdiende nog een goede boterham, maar de sociale functie van voorheen was verdwenen."


Jan Dekker en echtgenote Annie Hatzmann in de bowlingbaan in Rolde (collectie Lia Dekker, Assen)


Met Jan Dekker verdween ook een stukje Asser nostalgie

Jan Dekker was ook nog een periode eigenaar van nachtclub Bachante aan de Vaart/hoek Gymnasium¬straat en van de bowlingbaan in Rolde. In 1979 verkocht Dekker, die graag rond reed in een grote Amerikaan, het bedrijf aan de Gedempte Singel aan de schoenenfirma Shoe Chic. En Dekker? Hij verdween uit het zicht naar café De Tunnel op de hoek Rolderstraat/Parallelstraat, dat hij tot 1982 met zoon Herman runde. Die ging daarna naar het Spaanse Benidorm en bouwde daar verder aan een horeca-carrière. "Mijn vader had de laatste jaren veel te maken met tegenslagen. Verkeerde financiële adviezen en niet altijd een goed zakelijk inzicht.

Hij is erg rijk geweest, heeft ook volop genoten van het leven, maar zijn laatste jaren waren niet plezierig. Afgekeurd, hartklachten, kortom veel tragiek. Zijn gezin heeft hij nooit tekort gedaan. We hebben mooie jaren gehad. Vooral toen we in 1970 aan de Port Natalweg kwamen wonen." De moeder van Lia stierf drie jaar na de dood van haar man. "Bij haar was de glans er ook af. Net als op de Gedempte Singel." Met Jan Dekker verdween ook daar een stukje Asser nostalgie, dat nooit weer terugkomt.


Bronvermelding:

Asser Historisch Tijdschrift; nummer 2 / juni 2011. Een artikel van Ger Gramsma






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl