In en om Assen


Johan Abeling



"'t Hoge Land II" 1999, acryl/paneel, 67,5 x 100 cm


"...het licht dat ik schilder is net zo vluchtig als de stemmingen waarmee ik het bezie, het landschap is voor mij als een ideaal van een ongeschonden wereld, dat wel in woorden wordt beleden, maar zelden zichtbaar is..."


Info op noordelijkerealisten.nl

Johan Abeling is in 1953 geboren te Emmen en doorliep de academie voor beeldende kunsten Minerva te Groningen, waar hij in 1977 zijn eerste tentoonstelling had.

Johan Abeling schildert landschappen, die spaarzaam zijn voorzien van huizen, hekken of palen, omgeven door een prachtig geheimzinnig licht. De totale verlatenheid is onmiskenbaar, maar toch zou er iets te gebeuren kunnen staan.
Of misschien juist niet, zou het de wens van de schilder zijn dat dat niet gebeurt, zoals in werkelijkheid bijna altijd wel?

Abeling lijkt een wereld te scheppen waar de immer gewenste stilte echt bestaat, alsof hij het alomtegenwoordige menselijke gekrioel heeft weggedacht en zo de aandacht van de toeschouwer vestigt op wat hem, de schilder die kan manipuleren met de werkelijkheid, boeit. Waardoor een haveloze paal een monumentale waarde krijgt, waardoor eenvoudig gras een wereld van geheime gedachten lijkt te herbergen, waardoor een zwaarmoedige lucht de voorbode van een boeiend verhaal lijkt.

 


Info op museumvanlien.nl

Op de academie Minerva heeft Johan Abeling (Emmen, 1953) les gehad van Barend Blankert, Evert Musch, Wim van Veen en Wout Muller. De vervreemdende, noordelijke landschappen, die Johan Abeling met meesterschap en monnikengeduld op glad masonite schildert, zijn welhaast magisch-realistisch. (Een magisch realist bedient zich van voorstellingen, die wel mogelijk, maar tegelijkertijd onwaarschijnlijk zijn).

Meesterlijk zijn ook zijn van onweer of regen zwangere luchten. Depressief stemmende gebouwen ontrukt hij aan de stedelijke context om ze te helpen herrijzen in Elyzeese velden. Het paradijselijk groen met hoog opschietende grassen en oude bomen registreert hij vanuit een laag perspectief. Boven het geschilderde landschap torent een vaak dreigend zwerk.

Een lucht met een onwezenlijke sfeer als vlak voor de ontlading van een onweer. Een spel van blauwen en groenen dat steeds ingetogener wordt. Hij gaat voorbij aan de exacte werkelijkheid en is om het in zijn eigen woorden te zeggen: "niet geïnteresseerd in het schilderij van domme plaatjes." Ik wil meer laten zien".

Het gaat om de sfeer, het gevoel dat opgeroepen wordt, het spelen met compositie en licht. Een schilderij is dus meer dan een optelsom van beeldelementen. Soms keert Abeling naar een eerder onderwerp terug. Hij heeft dan het gevoel dat er nog meer uit te halen is.

Als geen ander beheerst Abeling het sfumato, het weergeven van een atmosfeer van gefilterd, gezeefd licht, van een wazig wordende verte, of een oprijzende grondmist. Dit sfumato werd ook al toegepast door Leonardo da Vinci, zichtbaar in de glimlach van de "Mona Lisa" ; de mondhoeken zijn "wazig", waardoor het niet echt duidelijk is of ze wel of niet glimlacht.



© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl