In en om Assen




Klaas Jan Mulder


Klaas-Jan Mulder is trots op de publieksprijs van Art Explosion 2010. Het beeldje werd hem overhandigd door wethouder Maurice Hoogeveen. Voor meer informatie over Art Explosion 2010 klik hier. (foto Hilbrand Dijkhuizen)


Info op de eigen webstee

"De schoonheid van de natuur is zó overweldigend, wie ben ik dan dat ik wil proberen om die schoonheid op papier te overtreffen? Ik kan het hooguit proberen te benaderen door licht, kleur, ruimte en sfeer weer te geven..."

Van kinds af aan groeide ik op in één van de mooiste provincies van ons land, Drenthe. Al heel vroeg was ik bezig met (strip )tekenen maar vanaf 1992 raakte ik in de ban van het pastelkrijt, één van de fijnste schildermediums die er bestaan. Althans, dat vind ik zelf. Er zijn genoeg mensen die daar heel anders over denken. Regelmatig zie ik cursisten met gefronste wenkbrauwen, handen en gezicht onder het pastelkrijt naar de kraan lopen in het atelier. Zelf leer ik trouwens iedere dag meer over techniek en het durven gebruiken van andere kleuren.

Mijn grote idolen zijn Ilja Repin(1844-1930) en Claude Monet (1840-1926), eerstgenoemde vanwege zijn onwaarschijnlijk mooie portretten en laatstgenoemde vanwege sfeer, impressie en kleur. Vanaf 1999 begon ik met het geven van teken- en schildercursussen samen met mijn collega Johan Lanting. Het meest werk ik in opdracht. Sinds 1994 organiseer ik teken- en schilderweken in Zuid-Frankrijk (Provence).


Biografie

Klaas Jan Mulder werd geboren op 27 juli 1964 te Enschede en woont sinds 1965 in Assen.

Hij begon op jeugdige leeftijd met striptekenen, behaalde een diploma voor de cursus "strip- en cartoontekenen" en volgde de cursus "reclametekenen". In Groningen kreeg hij les van Jan van der Scheer en in 1993 begon hij met een teken- en schildercursus aan het ICO in Assen bij docent Marc Lisser.

Daar maakte hij kennis met het softpastelkrijt, wat sindsdien zijn favoriete schildermateriaal is.
Klaas-Jan tekende strips en cartoons voor diverse boeken en landelijke tijdschriften, zoals "Verkenning" (chr. maandblad voor jongeren) en "Dubbel Accent" (maandblad voor militairen)en nog steeds voor "Opbouw" (2-wekelijks tijdschrift van de NGK).
Hij illustreerde ook diverse kerkbladen en toernooikranten en verzorgde regelmatig advertenties en ander reclamemateriaal voor diverse bedrijven.

Naast Drentse landschappen en Waddeneilanden schildert hij tegenwoordig klassieke of monumentale gebouwen in pastelkrijt en portretten in olieverf.
Klaas-Jan exposeerde op diverse locaties waaronder Galerie Marsdijk in Assen, het UMCG in Groningen, het St. Lucas Ziekenhuis in Winschoten en bij Collectie Harms in Rolde.
In 2001 en 2007 organiseerde hij in Assen en in Kampen met succes expositieconcerten waarbij medewerking werd verleend door de organisten/pianisten Klaas-Jan en Jos Mulder (beide ooms) en  pianist/componist Jan Mulder (neef).

Ook is hij met enige regelmaat op diverse kunstmanifestaties in het noorden te vinden. In 2001 won hij de tweede prijs bij een landelijke wedstrijd van Winsor & Newton, georganiseerd door het tijdschrift "Atelier".

Sinds 1999 geeft hij wekelijks teken- en schilderles samen met collega Johan Lanting in hun "Atelier 99" in Assen en in 2006 begon hij met het organiseren van teken- en schilderweken in de Provence (Zuid-Frankrijk).
Klaas-Jan is autodidact en werkt regelmatig in opdracht.



Tekenen en schilderen in de Provence


Beste tekenaars en schilders,

Stel je eens voor, je ontwaakt met geluiden van vogels en bellen van de geitenkudde die naar een nabijgelegen weiland trekt, in het huis "Le reve" (de droom) in Lachau, het middeleeuwse dorpje in de zonovergoten Provence, 35 km ten zuidoosten van de Mont Ventoux.

De zonnestralen kruipen door de kieren van je raamluiken, je springt onder de douche terwijl het ontbijt voor je klaar wordt gezet. Je mag zo weer heerlijk tekenen en schilderen onder professionele begeleiding in een van de mooiste landschappen van Europa onder de strakblauwe hemel. `s Middags neem je een duik in het zwembad, je doet een tukkie in de hangmat of je pakt de mountainbike en beklimt een bergje.

`s Avonds geniet je van een overheerlijk diner. Bij het kampvuur deel je je ervaringen uit met de andere deelnemers en worden de plannen voor de volgende dag gemaakt. Je krijgt een week les en je geniet ook nog eens van prachtige documentaires over impressionisten of andere (kunst)onderwerpen. Daarbij bezoek je het atelier van Paul Cezanne in Aix-en Provence en er staan uitstapjes naar prachtige stadjes en dorpen op het programma. Het is allemaal mogelijk!

Ben je geïnteresseerd? Kijk dan op www.atelier99.nl of www.klaas-janmulder.nl.



Een verslag van een bezoek aan de tentoonstelling van John Everett Millais


Volg hier de poëzie route van deze tentoonstelling.


In kunst- en uitgaansbijlages van diverse kranten had ik er al iets over gelezen. Vooral de afbeelding van Ophelia (geliefde van Deense prins Hamlet uit gelijknamige toneelstuk van Shakespeare) trok mijn aandacht. Het is absoluut schandalig maar vóór mijn bezoek aan de tentoonstelling van John Everett Millais (1829-1896) had ik nog niet eerder van de beste man gehoord. En nadat ik zelfs tweemaal naar het Van Gogh museum ben afgereisd ben ik dat hoe langer hoe betreurenswaardiger gaan vinden!
Deze kunstenaar behoort zonder twijfel bij de allergrootsten der aarde!

Na een bezoek te hebben gebracht aan het atelier van (collega) kunstenares Liesbeth van Keulen begaven wij ons - Johan Lanting, collega van Atelier 99 en ondergetekende - naar het Van Gogh. Het was die dag ijzig koud. "Gisteren lag hier nog sneeuw" vertelde Liesbeth, "witte Pasen 2008!". Wat doen we, als er bij het Van Gogh net zo`n rij bezoekers staat als bij het Rijksmuseum? beraadslaagden we in het voorbijgaan aan een werkelijk immense rij verkleumde toeristen en bezoekers.

We hadden alle drie niet zo`n zin in een uur wachten in de kou! Dan gaan we wat anders doen. Op dat moment niet beseffende dat het bezoeken van Millais het wachten dubbel en dwars waard zou zijn. Een bijzonder sympathieke medewerkster loodste ons, museumkaarthouders, naar binnen.

Als een geroutineerde museumbezoeker raasde Johan op zijn bekende wijze met een bijna oneerbiedige snelheid langs de meesterwerken. Hij houdt niet zo van geneuzel. Liesbeth en ik namen er uitgebreid de tijd voor. We spraken een tijd af om elkaar weer te treffen in de hal. Grappig dat iedereen er zo zijn of haar eigen manier van tentoonstellingsbezoek op na houdt.

Met de wetenschap dat je tijdens zo`n bezoek een bijna onverwerkbare hoeveelheid indrukken opdoet is het raadzaam om geconcentreerd en accuraat te werk te gaan. Ik vraag me ook wel eens af of er met het inrichten van een tentoonstelling  rekening wordt gehouden met de concentratie van de gemiddelde bezoeker?

Het leek ons leuk om de rondleiding te volgen. Vaak krijg je dan de benodigde informatie over de schilder en zijn werk, waardoor het bekijken van de schilderijen nóg interessanter wordt. Is het leuker om in een sportwagen te racen als je vooraf wetenswaardigheden krijgt te horen over techniek en motorvermogen? Ik weet het eigenlijk niet. Soms is het ook leuk om dingen zélf te ontdekken in plaats van hapklare brokken.

Wat in ieder geval wél leuk is, is dat als je met drie kunstenaars bent, je gaat letten op schildertechnische zaken zoals verftechniek, toets, compositie, vorm, vlak, kleur etc. etc. Maar je moet dan wel weer oppassen dat je daardoor de essentie van het schilderij mist namelijk: raakt het je?

Een heleboel schilderijen van deze Britse meester raakten ons in ieder geval wel! Allereerst waren daar de werken uit het Prerafaëlitische tijdperk. Als ik op wikipedia de term "Prerafaëlieten" intoets krijg ik de volgende omschrijving: Prerafaëlisme is een 19e eeuwse Britse kunststroming welke in 1848 werd opgericht door William Holman Hunt, John Everett Millais en Dante Gabriel Rossetti.

De Prerafaëlieten (een vertaling van de Engelse naam Pre-Raphaelite Brotherhood) noemden zich zo, omdat ze de schilder Raphaël overgewaardeerd vonden en terug wilden naar de schilderkunst van voor zijn tijd. Ze legden de basis voor de Jugendstil. Het Prerafaëlisme sluit aan bij de renaissance en neorenaissance. De schilderijen zijn romantisch van aard en leunen aan tegen de populaire Arts-and-craftsbeweging.De doeken hebben een schijn van vroom piëtisme, de schilders waren dan ook academisch opgeleid.


Dit verstilde stukje Drenthe genaamd "Meerwijck" leverde Klaas-Jan Mulder de publieksprijs van Art -Explosion 2010 op.


Het eerste werk dat Millais tentoonstelde na de oprichting van het PRB was "Isabella".
Dit werk was volgens mij niet te zien op de tentoonstelling. Of ik heb het volledig gemist vanwege de vele indrukken, of ik heb het totaal over het hoofd gezien! (Ik zal onze gastvrouw nog vragen of zij het wél heeft zien hangen...Wél staat het werk afgebeeld in de prachtige catalogus, die verkrijgbaar is in het Van Gogh)

In elk geval zijn de initialen van de broederschap PRB te zien op de zetel van Isabella. Het werk werd in de Royal Academie erkend als een manifest van de nieuwe beweging. Een ander werk uit dezelfde periode die we zeer zeker hebben zien hangen is "Christus in het huis van ouders" Dit werk zorgde destijds voor hevig kritische reacties op weergave van de personen, Bijbelse figuren in moderne kleding, alledaagse trekken, ros haar, vuile teennagels etc.
Met name uit de protestantse hoek. Ook ging de kritiek over de symboliek van de rooms-katholieke liturgie in het schilderij. Qua schilderstijl - een bijna frescoachtige stijl en techniek - druiste het werk in tegen de academische regels.

Erg onder de indruk waren we van een klein schilderijtje genaamd "Het bruidsmeisje". Er gaat bijna een soort magie van het werk uit. De manier van schilderen, de symboliek en de uiterst gedetailleerde elementen en de sensuele gelaatsuitdrukking van het model. Een bijzonder effect dat mij opviel was het scherpe contrast tussen de achtergrond en het rode haar van het meisje. Het lijkt zelfs of het meisje is uitgeknipt en opgeplakt.

Liesbeth ontwaarde enkele nog zichtbare potloodlijnen en in de catalogus wordt beschreven dat de schetsmatige (zichtbare) ondertekening aangeeft dat Millais direct op het doek naar het levende model werkte. Soms kun je eindeloos naar een schilderij kijken. Je doet dat meestal niet uit fatsoen voor de andere bezoekers. Die zijn ook gekomen om iets te zien.

Een schilderij waar je wel uren naar zou willen kijken is Millais` beroemdste werk "Opheilia" naar het toneelstuk Hamlet van Shakeseare.(Beluister hier het audiofragment over 'Opheilia' uit de poëzie route).
Over dit werk valt veel te vertellen maar ik zal het bij enkele interessante feiten houden, tenminste, als u het als lezer nog interessant vindt... Millais schilderde de achtergrond in vier maanden. Men heeft er enkele botanici op los gelaten om deze achtergrond nauwkeurig te observeren en er is gebleken dat de struiken, bloemen en planten nooit tegelijk in bloei zouden kunnen staan.

Waar maak je je druk om, zou je denken, ware het niet dat Millais als het ware in die vier maanden met de natuur meeschilderde, zodat de planten en bloemen op het doek wel "doorbloeien". Het meisje dat model lag (de slanke roodharige dichteres Elisabeth Siddal) moest langdurig met een jurk aan in een badkuip liggen en liep daardoor een flinke longontsteking op!
Dit tot groot ongenoegen van de vader van het model.

Het is werkelijk verbazend hoe gedetailleerd Millais dit meesterwerk schilderde. Met dezelfde verbazing heb ik staan kijken naar het stro onder de voeten van de twee meisjes uit het schilderij "De terugkeer van de duif naar de ark". Veel werken deden mij ook denken aan de tentoonstelling in het Groninger Museum van Akseli Gallen-Kalela. De manier van schilderen, de ongelofelijke effecten en de portretten die me ook weer erg aan Ilja Repin deden denken.

Eén van de sfeervolste werken van de tentoonstelling vonden wij "De avond van Sint-Agnes". Daar weet Millais op een werkelijk fabelachtige wijze het blauwachtige maanlichtImages3  door de ramen van het vertrek waarin zich een vrouw bevindt te treffen! Bijzonder indrukwekkend. Eigenlijk geldt dat voor de hele tentoonstelling.

Maar....helaas, helaas! Op het moment dat u dit verslag leest is de expositie al afgelopen! Mocht u echter in Engeland of waar dan ook ooit iets tegenkomen van Millais dan raad ik u ten zeerste aan om te gaan kijken!


Impressie Frankrijk" - 1 - en - 2 -


De weblog van Klaas Jan Mulder


Een verslag van een bezoek aan de tentoonstelling van Lucian Freud

Zie hier een slideshow van het werk van Lucian Freud

"Uw bestemming wordt vanzelf omgeroepen!" snauwde de Hagenese trambestuurder naar mij op mijn vriendelijke vraag welke halte ik moest hebben voor het gemeentemuseum. Ik begrijp het wel, deze mannen (en/of vrouwen) krijgen dagelijks honderden van dit soort vervelende reizigers in hun tram die vermoeiende vragen beginnen te stellen. Maar een buschauffeur uit Tweede-exloöermondschekanaal zou bereid zijn om je bij de deur van de boerderij af te zetten en je te helpen om je spullen ff naar binnen te dragen.

Bij wijze van. Ik was vroeg. De deuren aan het einde van de lange gang werden nauwlettend door de inmiddels flink gegroeide rij bezoekers geobserveerd. Na op het bankje bij de vijver vóór het museum nog enkele schaarse zonnestralen te hebben opgevangen, spoedde ik mij naar binnen. Ik kwam in de rij achter twee mopperende dames te staan.
"Ik vind het geen stijl! Heb je net zo`n dure cursus van de Vrije Academie betaald, moet je voor een excursie tóch gewoon in de rij staan!"

Na het tonen van mijn jaarkaart begaf ik mij meteen naar boven. Ik kwam uiteindelijk voor Freud en hoe prachtig de architectuur van het Gemeentemuseum ook was, ik had op die dag nog een druk programma. Bij het horen van de naam Freud denken we meteen aan de beroemde psychiater. Maar dat was Lucian`s opa Sigmund. De inmiddels 85 jarige Lucian geniet wereldwijd ook grote bekendheid.
Onlangs werd een schilderij van hem voor een recordbedrag geveild. Ik meen zelfs het duurste schilderij ooit van een nog in leven zijnde kunstenaar. Dan doe je het aardig goed.
Van Gogh zou zich drie keer omdraaien in z`n graf als ie dat hoorde... Altijd weer dat rotgeld!

Opa Sigmund en kleinzoon Lucian hebben tóch iets gemeen. Ze verstaan beide de kunst om de ziel van de mens geheel bloot te leggen, hetzij elk op hun eigen wijze. Lucian doet het met verf. Veel verf. soms zo pasteus dat er haast een reliëf ontstaat.
Je zou denken dat deze schilder met veel opgebouwde lagen verf te werk gaat maar het blijkt dat niets minder waar is. Na een dunne schets begint hij meteen vanuit het gezicht (model) gedetailleerd te schilderen waarna hij doorwerkt met het lichaam en de omgeving.

Het schilderij voltooit zich als een soort legpuzzel. Je kan dat zien bij enkele studies waarbij de omgeving niet is geschilderd (helaas kon ik gen afbeelding vinden, maar je ziet hem voorbij komen op het overzichtsfilmpje op de site van het gemeentemuseum)
Voor de vegetariërs onder ons is het bezoeken van de tentoonstelling een beproeving! Je ziet vlees. Veel vlees.

Freud staat bekend om zijn naakten die in allerlei houdingen en standen genadeloos zijn afgebeeld. Op tv zag ik een programma waarbij een aantal mensen die niets hadden met musea en tentoonstellingen werden geconfronteerd met de schilderijen van Freud en ze werden verzocht om een eerlijk commentaar te geven. Interessant, knap gedaan, maar ik zou het niet boven de bank willen hebben, was de toelichting van één van de deelnemers.

Pas toen Sam Drukker zijn visie over het waarom van naaktmodel gaf (ondermeer vanuit technisch oogpunt en hoe de schilder het model ziet) werden de ogen van de drie toeschouwers geopend en gingen ze anders naar de schilderijen kijken. Interessant.
Het is, vind ik, dan ook goed om alvorens een tentoonstelling te bezoeken, iets te weten over de kunstenaar. Hetzij via een TV documentaire hetzij internet of een lezing. Ik mag dan ook graag "meeliften" met een rondleiding.

Je hoort dan achtergronden of boeiende wetenswaardigheden. Ook in het gemeentemuseum was juist een rondleiding bezig. De vertelster wist veel maar presenteerde het m.i. een tikje overdreven, alsof het een kleuterklas betrof. Heel mooi was het om te zien hoe groot het verschil is tussen zijn vroege en zijn late werk.

Mij sprak een portret erg aan omdat het bijna karikaturaal geschilderd is en omdat er schitterend met kleurvlakken is gewerkt die als het ware zo zijn opgebouwd dat daarmee de gezichtsuitdrukking van de man bepaald wordt. Ik schilder mijn eigen portretten vaak nét iets te glad en te natuurgetrouw en ben altijd geïnteresseerd in de wekwijze van andere kunstenaars en dan in het bijzonder de portretschilders. Vooral als er met vlakken wordt geschilderd en er een duidelijke verftoets zichtbaar is.

Mocht je nog gaan buurten in Den Haag, bijv. een bakkie doen bij Jan-Peter of gewoon een uitstapje, dan is een bezoekje aan Freud absoluut de moeite waard! En, mocht je nog tijd over hebben dan is er beneden een hele leuke tentoonstelling van de gebroeders Ooyens, een kunstenaarstweeling die qua uiterlijk en qua schilderen niet van elkaar te zijn onderscheiden!! En in het Mauritshuis naast het torentje van JP kun je je nog even vergapen aan the girl with the pearl earring, de Nederlandse Mona Lisa. Haar blik zal je niet snel vergeten! Het doet wat met je!


Info op christelijkeconcertagenda.nl; artikel van Hans Bossenbroek


Mulders combineren muziek- en schilderkunst

Hoe breng je schilderkunst en muziek samen? Kunstschilder Klaas Jan Mulder en zes muzikale andere leden van de familie Mulder combineren beide kunstuitingen in maart tijdens een Expo-concert, een concert gecombineerd met een expositie, in de Nieuwe Kerk van Kampen.

Een muzikaal evenement met een flinke dosis schilderkunst. Wie het Expo-concert van de Mulders wil beschrijven, komt ongeveer tot deze omschrijving. Klaas Jan, Jos, Jan, Matthé, Simeon, Gabriël en Klaas-Jan zorgen op 17 maart in de Nieuwe Kerk van Kampen voor plezier voor kunst- én orgelliefhebbers. “Beeld en geluid ontmoeten elkaar op een bijzondere wijze”, aldus de familie Mulder.
“Het plan voor het expo-concert is ontstaan op een familiereünie vorig jaar”, aldus Jan Mulder.

Ieder familielid heeft zo z'n eigen inbreng. De organisators over hun optreden: “Maar liefst zeven leden van de bekende Mulder-familie, waarvan zes muzikanten en een beeldend kunstenaar, brengen een gevarieerd palet van klank en kleur.” De combinatie piano en synthesizer, orgel is uitermate geschikt en is een succes gebleken, zegt Jan Mulder.

Klaas Jan Mulder, zijn jongste broer Jos en neef Jan Mulder (bekend van onder meer de albums ‘Ocean of Dreams’ en ‘Ecossaise’) zijn op te beluisteren op orgel, vleugel en synthesizer. Zowel solistisch, vier- als zeshandig. Matthé, Simeon en Gabriël - zoons van Jan Mulder, bijgenaamd de Mulder Boys - spelen zeshandig vleugel. In de pauze en na afloop kunnen bezoekers schilderijen van Klaas-Jan jr. bezichtigen.

De familieleden brengen naar eigen zeggen een gevarieerd programma ten gehore. Zo spelen zij diverse improvisaties. Onder andere over het thema 'Schilderijen van een tentoonstelling' van Moessorgski en over één van de schilderijen uit de expositie.


Naar boven




© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl