In en om Assen

De Kopstubbers


Bij deze streektaalband staat de blues centraal

Bronnen: Tijdschrift voor folk en wereldmuziek, Nieuwsblad van het Noorden


De Kopstubbers zijn: Bruno Boucher - piano en orgel, Alex Harteveld - drums , Erik Harteveld - zang en gitaar, Hans Lass - bas , Herman Wesselink - percussie Kopstubbers vuult zök overal thuus.. Soms giet het rustig en soms giet het roeg.  En ze kost net zo veul as een accordeonorkest!


Zie voor update info de webstee van De Kopstrubbers


En zie (en beluister) nog meer Drentstalige muziek op Radio Jumbo


Info op het Nieuwsblad van het Noorden; mei 1998

Heimwee naar het oude Drentse land

Drente is Drenthe niet meer, stelt Alex Harteveld van de Drentstalige bluesformatie Kopstubbers. Boerendorpjes veranderen in veredelde villa-nederzettingen met kapitale woonboerderijen, waar tegenwoordig meer luxueuze terreinwagens rondrijden dan tractoren. Weg is de tijd van hun jeugd. Alle reden dus, vonden ze, om die onbezorgde jaren in die zo besloten wereld te bezingen op de cd Altied Pech.

De vijf Kopstubbers zijn tegenwoordig vooral Drent in het hoofd. Alex Harteveld, docent strafrecht aan de R.U.G. en plaatsvervangend rechter, heeft zich inmiddels op het Groningse platteland gevestigd evenals zijn tweelingbroer Erik. "Groningen heeft nog de ruimte. Drenthe is druk geworden." De tweeling groeide op in de buurt van Rolde. "Daar komen veel van die gevoelens vandaan. Wij woonden in een piepklein dorpje, vierentwintig boerderijen. Het boerenland was nog niet door de mechanisatie veranderd. Het was een fijne overzichtelijke tijd. De toeter van de melkfabriek gaf aan dat het 12 uur was. Rooimachines bestonden nog niet. Wij hielpen mee aardappels te krabben. In tien jaar tijd is dat in een klap weggevaagd. Nog zoiets: op de brommer met het wichie achterop de buddy-seat het Neisblad bezorgen en dan 's avonds naar het fietsenhok van de school."

Iets van het populistische verzet, zoals dat in de jaren '60 werd verwoord, zit er ook wel in hun muziek, gelooft Harteveld. "Een protest tegen het establishment hè. Tegen de omstandigheid dat je veel meer moet als je iets ouder wordt, dat je serieus een vak moet kiezen, dat je op een beschaafde manier aan de cultuur van volwassenen moet meedoen. In Wat drums, een bas, de blues gaat het over "al die ministers met hun goeie goed, heur dikke auto's en heur blauwe bloed" en over "dure meneren die whiskie drinkt, die mooi kunt beweren dat geld niet stinkt." Hier spreekt overigens Erik Harteveld, die door zijn broer wordt omschreven "als een beetje een vrijbuiter." Erik Harteveld publiceerde een dichtbundel en maakt sinds twee seizoenen de sketch waarmee het programma van TV Drenthe wordt besloten.

Het is puur terugkijken wat zij doen, beseft Alex Harteveld. "Op zich past dat wel bij liedjes, terugverlangen naar het verleden. Het is een literair thema, denk aan Vestdijk. Maar goed, die tijd komt nooit meer terug. Daarom past de blues er ook goed bij. "De Hartevelds groeiden niet toevallig op met Cuby hun gote held. "Die heeft een eigen dimensie aan de Drentse identiteit toegevoegd. Blues wordt sindsdien geassocieerd met Drenthe, het past bij Drenthe." Kopstubbers - verder bestaande uit Wilt Stel, Herman Wesselink en Bruno Boucher - injecteren de ritme-kant van hun Drentstalige bluesjes zelf voorzichtig met latin-elementen. verder herinneren het orgel en het sustainvolle gitaargeluid aan Santana.

Belangrijker dan de muziek zijn het plezier en het escapistische gevoel met de jongens op pad te zijn, net als vroeger. "Door de muziek en het repertoire kunnen we even onbezorgd leven, kunnen we ons afzetten en ons net als vroeger gedragen. De teksten versterken dat gevoel, omdat we zo nadrukkelijk over die tijd zingen."


Info in het Tijdschrift voor folk en wereldmuziek; nummer 59, oktober / november 1998

De Kopstrubbers

Bij deze streektaalband staan, met een vette knipoog naar Cuby Muskee, de blues centraal. Een jengelende gitaar en een huilend orgel passen in die sfeer. Toch krijgen de, veelal gerockte blues, door ritmische en percussie-aanpassingen soms een sterk Zuid-Amerikaans karakter. Af en toe zijn de instrumenten net iets te luid zodat de Noord-Drentse teksten van deze underdogs vrijwel door de muziek worden opgeslokt. Zo erg is dat ook weer niet want de teksten passeren -zoals dat bij blues hoort- vaak nog in de herhaling.

Bovendien worden die bezongen levenservaringen ook nog eens op papier meegeleverd. Daaruit blijkt dat nostalgie en economische vooruitgang op deze muzikale ragebollen vat hebben gekregen. De turf blijkt ingewisseld voor zware shag. De achterdocht is wat minder maar in de omgang met vrouwen toch niet verdwenen en de jenever blijkt verdund met bier. De muziek is stevig, goed en gevarieerd maar de teksten zijn nog treffender. Wie deze echte Drentse band wil meemaken zal zich (volgens eigen zeggen) op de electronische snelweg moeten begeven en bij Rolde linksaf slaan.


Info in het Nieuwsblad van het noorden; 8 september 2000

Drentse blues opent een verborgen wereld. 'Zummerfeest' heet de nieuwe cd van de Kopstubbers. De titelsong begint zo: 'Het was heur eerste Zummerfeest/ Wij gungen brommers kieken/ Zij had twee steerties in heur haor/ Met golden elastieken/ Heur haand streelde mien buddy-seat/ En ik streelde de heure/ D'r klunk accordeonmeziek/ Oet de open deuren'. Drentse blues. met een Zuid-Amerikaans ritme, dat wel.

'Gao toch niet hen schoele' zingt Erik Harteveld op de vorige cd van zijn band de Kopstubbers en waar woont hij? In een voormalige school. De lokalen waarin ooit de leerlingen van de christelijke mavo in Rasquert hun onderwijs kregen, beslaat zo'n 500 vierkante meter. Eentje doet dienst als repetitieruimte voor de Kopstubbers. Rasquert is een stil Gronings dorpje en rond de school van Erik Harteveld is het helemaal rustig. Een omgeving waar creativiteit zich kan ontplooien. Wat dat oplevert, weten de Drentse lezers van deze krant via zijn wekelijkse column 'Vrouw Koetje gef raod'. Bij TV Drenthe dook hij op in verschillende gedaanten onder anderen als 'Onan de Batavier' en als 'Mans' in de 'berichten'. Uiteraard met eigen teksten.

Dat de Drentse liedjes op 'Zummerfeest' door Erik Harteveld (45) zijn geschreven is dan ook niet verrassend, hoogstens dat hij de (blues)muziek er eveneens bij heeft geleverd. "Maar de andere jongens doen ook wel wat. De muziek is niet meer dan wat simpele akkorden, maar het gaat erom wat je eraan toevoegt. Een latinachtige beat, een bossanova. Ik ben een bluesman, maar onze organist zit b.v. in een rai-band en mijn broer speelt conga. Wij zijn geen puristen." Dat klopt, want op "Zummerfeest' komen zelfs klezmerklanken voorbij. Behalve de zang levert Erik Harteveld instrumentele bijdragen op gitaar, bluesharp en accordeon. "Wat meer pianogericht," noemt hij 'Zummerfeest' als hij een vergelijking maakt met 'Altied pech', de vorige cd, die gitaargericht was. Maar er zijn meer verschillen. Op 'Altied pech' ging het over jongens van een jaar of vijftien die de wereld ontdekken en omarmen. Ze voelen zich overal thuis.

De mensen op 'Zummerfeest' zijn wat ouder, zo rond de twintig. De wereld is groter geworden. Ze zijn wat beschouwender. Er blijkt iets van onvrede. En in de 'Openbarings van Jannes' komen mensen rot aan hun eind en de overlevenden bekeren zich niet." Zwaar op de hand? Dat valt flink mee, want ongeremde vrolijkheid is op 'Zummerfeest' ook in ruime mate aanwezig. En de door Erik Harteveld verstekte trefwoorden "roppig, brutaal, non-conformistisch" gaan volledig op. De meeste titels wijzen al in een bepaalde richting: Zummerfeest en Openboarings van Jannes dus, Masey Ferguson Rekkie, Recept veur de blues, Zinloos geweld, Arie Bombarie, Ienzaom en Ellendig. Met de mot hen de beer, As de wiend, Femiliebezuuk, Twist-elastiek....

Massey Ferguson

Wat opvalt is dat Erik Harteveld in zijn teksten vaak teruggrijpt naar het Drenthe van dertig, veertig jaar geleden. De verklaring ligt opgesloten in zijn anwoord op de vraag wat Drenthe voor hem betekent. "Dat vraag ik me zelf ook wel eens af. Volgens mij bestaat Drenthe niet meer. Ik kan niet meer zeggen 'Drenthe ziet er zo en zo uit en er wonen dat soort mensen'. Op een zondag waren we op pad om voor de omslag van de cd een foto van een Massey Ferguson trekker te maken. Die moet toch wel te vinden zijn, dachten we. Niet dus. We zaten echter wat te drinken met het uitzicht op een Saksische boerderij. Er stond zo'n four wheeldrive buiten.

Toen realiseerden we ons ineens dat er geen boeren meer in die huizen wonen. Niemand weet meer waar een baanderdeur voor dient. Een Massey Fergusson hebben we uiteindelijk wel gevonden. Honderden zelfs. Op Internet. Daar vonden we ook een hele hoop Zündapps. Wat er eigenlijk gebeurt, is dat zo'n trekker en die bromfiets symbolen worden. Niet alleen in Nederland, maar over de hele wereld. Tegenwoordig is er zoveel in tekentaal, maar vroeger had je maar een paar merken. Waar het op neerkomt is dat ik terugverlang naar een wereld die te overzien is. Waar je verbanden kunt leggen. Als reisleider ben ik rond 1980 veel in Rusland geweest. Daar trof ik toen een situatie aan die me deed denken aan mijn jeugd, zelfs in de steden.

Ik zoek bij het schrijven van de teksten naar woorden die op sommige mensen als een tijdmachine werken. Die een wereld openen. Wie Massey Ferguson hoort, ziet het beeld van die trekker met die rode kleur en dat bordje van 18 km. Je ziet het land, een boerderij. Een woord is niet zomaar een woord. Daarom is zingen in het Drents voor mij ook veel interessanter dan in het Nederlands. Ik wil verwijzen naar een wereld die verborgen is. Met Nederlandse woorden lukt dat niet."

Hooivork

Erik Harteveld is geboren in Assen en verhuisde omstreeks 1967 naar Grolloo. "Ik ben opgegroeid met de blues. Mijn moeder luisterde er naar, mijn vader was ook muzikant. In Assen leerde ik al de blues-schema's en in Grolloo hadden we een bandje. Het lag voor de hand dat we blues speelden. Het is ook niet toevallig dat we onze cd in Grolloo presenteren. De blues komt er vandaan. Toen wij er woonden zat Harry Muskee er ook. Dat had zo'n impact. Daar zag ik voor het eerst een neger, Eddy Boyd, die met Harry speelde. In het dorp ging het verhaal dat hij iemand met een hooivork had gedood. Eddy Boyd was slaaf werd er gezegd, en het slachtoffer een voorman. Ik vond het een goede daad en eigenlijk dacht iedereen er zo over."


Info in het Tijdschrift voor folk en wereldmuziek; nummer 88, augustus / september 2003

De Kopstubbers laten weer van zich horen. Tot nu toe waren de Drenten vooral met zichzelf en hun onverwerkte verleden bezig, maar op hun nieuwe cd richten ze zich ook tot het publiek, want de schijf is life. Een nieuwe bassist (Hans Lass) verricht goed trekwerk aan de snaren en "Jan, Jans en de kinderen" begeleiden het vijftal op drie saxen en één trompet. Samen zetten ze een eigentijdse klank neer. Daarmee doen ze op sommige momenten niet onder voor een modern klinkend skabandje.

En dan te bedenken dat de leeftijd van de meeste bandleden al ver boven het gemiddelde ligt. De titelsong is een onvervalste 'talking blues' in 'turfengels', door de groep zelf 'Drengels' genoemd. Het lied beschrijft de ellende rondom het bezoek van de vrouw des huizes aan de sjoelclub maar is tevens een meesterlijke persiflage op de samenleving én de Kopstubbers zelf.
De meeste teksten worden inhoudelijk door vrouwen beheerst. Zanger, tekstschrijver en componist Erik Harteveld bezingt 'die wichies' als: soms begeerlijk en vaak onhandelbaar. Vrouwvriendelijk kun je dat niet altijd noemen. Vaak wel erotisch, zoals in Drents Hooglied. Maar één ding staat vast. De Kopstubbers hebben het voor elkaar: eindelijk kan er bij blues ook gelachen worden.

Zie hier videofragmenten van de Kopstubbers , en hier een nog een videofragment en hier: een kijkje in de keuken


Discografie

Altied Pech

De allereerste cd van de Kopstrubbers. Die mag u niet missen!
Prijs 10,00 eurie, inclusief btw en verzendkosten

1.         Gao toch niet hen schoele
2.         Help mie bebie
3.         Wat drums, een bas, de blues
4.         Altied pech
5.         Verkering
6.         Gebroeders Hohner
7.         Zunder sjek of sigaretten
8.         Ik num heur bloemen met
9.         Wichie vöt
10.      Trein hen Grol
11.      Willige wichies
12.      Gien cent veur een vertering
13.      Rivella

Zummerfeest

Alweer de tweede cd van de Kopstrubbers. De songs blikken terug naar het vroeger toen het er nog mooi om weg ging. Tevens blikken de songs naar de toekomst die niet zeer rooskleurig is.
Prijs 10,00 eurie, inclusief btw en verzendkosten

1.         Massey Ferguson Rekkie
2.         Ienzaom & Ellendig
3.         Snel as de Wiend
4.         Zummerfeest
5.         Met de Mot hen de Beer
6.         Kleine Hendiekep
7.         Elastiektwist
8.         Allerlei
9.         Rapide Tours
10.      Zinloos Geweld
11.      Arie Bombarie
12.      Openbaorings van Jannes
13.      Femiliebezuuk
14.      Recept veur de Blues

Not Normal Anymore

De derde cd van de Kopstrubbers. Deze keer met publiek, dus het is net alsof je erbij zit. Live opgenomen op 30 januari in de Ponderosa in Assen
Prijs 13,50 eurie, inclusief btw en verzendkosten

1.         Zuwwe even daansen
2.         Wichie vort
3.         Drents Hooglied
4.         Not Normal Anymore!
5.         Heuibrui
6.         Ienzaom en ellendig
7.         Kleine hendiekep
8.         Alles mut veraandern
9.         Wichies
10.      Kruuspunt
11.      In de diskotheek
12.      Groeten uit Grolloo


© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl