In en om Assen





The Old Fashioned Jazz Group


Bronvermelding:
'Altied Underwegens, vijftig jaar lichte muziek in Drenthe'. Productie: Albert Haar. Concepting en redactie: Bertus Boivin en Sophie Timmer. Publiqueuitgeverij Emmen 2006. Een artikel van Martin Hiemink.
Dit informatieve rijk geillustreerde boek - inclusief cd met unieke opnamen - is te bestellen onder ISBN 90 77461 06X


The Mixtures tijdens een schoolfeest in café restaurant 'De Hertenkamp' op 25 januari 1958 met v.l.n.r. Harry Muskee (gitaar), Harry Kramer (banjo), Meiko Kijf (bas), Henk Hilbrandie (gitaar), Jaap Hilbrandie (drums) en Bram van Staveren (piano). (foto: collectie J.M. Hilbrandie, Assen)


The Mixtures

Omstreeks 1958 vormen Jaap en Henk met enkele vrienden The Music Boys. Hun eerste optreden is op een club-avond van korfbalvereniging ASKO. Op het kleine podium is nauwelijks plaats voor de vijf bandleden. Dat het er al-lemaal nog heel primitief aan toe gaat, blijkt bijvoorbeeld uit de door Jaap zelfgemaakte en met varkensblaas bespannen bongootjes. Die moeten voor gebruik eerst nog op de verwarming op spanning komen. Een dag later meldt de krant: 'Vooral het amateurbandje The Music Boys onder leiding van Jaap Hilbrandie heeft veel bijgedragen tot het welslagen van deze avond'. Het eerste liedje is 'Banana Boat' en ze brengen er die avond in totaal twaalf. Blij dat het zo goed verlopen is, kijken ze reikhalzend uit naar de volgende avond In die tijd is de samenstelling van de band vaak geen bewuste keuze.

Lange tijd is de lol in muziek het uitgangspunt. Jaap Hilbrandie achteraf: 'Het had natuurlijk alles met leeftijd te maken. Tot het moment datje merkte dat iemand muzikaal niet meer mee kon komen.' Na enige tijd veranderen ze hun naam in The Mixtures


De Old Fashioned

In 1959 wil de dan achttienjarige Jaap Hilbrandie naar zee. Als hij na een jaar thuis komt, blijken de ontwikkelingen in Assen niet te hebben stilgestaan. De band is qua repertoire de kant van de jazz opgegaan. Ook de bezetting is al wat meer jazzy. Zelfs de naam is anders. Ze heten nu de Parkstreet Pipers. Grote aanjager van dit alles is het nieuwe bandlid Eduard Ninck Blok, die niets van rock-'n-roll wil weten en bevlogen is van de jazz oude stijl. Als klarinettist Andries van Leeuwen op een dag zijn vriend Alfred Luyke meeneemt, is de band een drummer rijker. De naam Parkstreet Pipers blijft tot Eduard in de zomer van 1960 met The Old Fashioned Jazz Group op de proppen komt. De naam is bedoeld als tegenhanger van het dan populaire Amerikaanse Modern Jazz Quartet. Jaap Hilbrandie gaat gitaar spelen, later banjo en laat het drummen aan Alfred over.

De belangstelling voor de jazz is er dan al volop. 'Van Chris Barber en The Dutch Swing College Band wilde Eduard niet veel weten. The Old Fashioned moest terugkeren naar de pure jazz.' Domineeszoon Ninck Blok is principieel en streng en hoewel het niet meteen allemaal jazzadepten zijn, spelen ze mee. Bij het ontbreken van een trombonist koopt Jaap van zijn spaargeld voor broer Henk in Groningen een trombone. Die keert vanaf dat moment de piano de rug toe en gooit zich geheel op de trombone. Later zal hij beide instrumenten combineren. Het enige dat nu nog ontbreekt, is een bassist. Hun vriend Harry Muskee is bereid zich hier op toe te leggen en voor 150 gulden schaft de band een oude contrabas aan. Harry mag al snel af en toe ook een nummer zingen.


The Old Fashioned Jazz Group in 1960 in de dansschool van Jaap Jongepier aan de Collardslaan. Van links naar rechts: Alfred Luycke, Jaap Hilbrandie, Eduard Ninck Blok, Andries van Leeuwen en Henk Hilbrandie (Collectie J. M. Hilbrandie, Assen)


The Blue Corner

Dick Greving is opticien aan de Varkensmarkt en zijn beide zoons George en Tonnie horen tot de vriendenclub van Jaap en Henk Hilbrandie. In 1962 stelt hij de jongens van The Old Fashioned in de gelegenheid in een naburig leegstaand pand een eigen sociëteit op te richten. Vele handen helpen mee het oude pand op de hoek van de Varkensmarkt en de Schoolstraat - de voormalige kruidenierszaak van de familie Zeegers - te verbouwen tot een eigen onderkomen. Als alles eruit gesloopt is, wordt het interieur vooral zwart geschilderd en er komen visnetten te hangen. In het voorste gedeelte komt de bar, in het woonhuisgedeelte wordt een podium getimmerd en komt er een dansvloer. De toegang tot de club, die de naam The Blue Corner krijgt, is alleen voor leden. Zonder kaart geen toegang en elk lid mag een vrouwelijke introducee meenemen.

In de weekenden komen zo'n 30 tot 50 jongens en meisjes bij elkaar. In The Blue Corner spelen twee huisorkesten die elkaar afwisselen. Hilbrandie: 'Dat waren wijzelf en The Rocking Strings met Eelco Gelling, Hans en Wim Kinds en Nico Schröder. Zij speelden voornamelijk muziek van de Shadows. Harry Muskee werd in The Blue Corner voor het eerst met die volkomen andere muziekstijl dan de onze geconfronteerd


Kweekvijver

The Blue Corner is een kweekvijver van culturen en muziekstijlen gebleken. In de veilige beslotenheid van de club kunnen de jongeren zichzelf zijn. Iedereen kent elkaar en van pottenkijkers hebben ze geen last. 'Hoewel de club slechts korte tijd heeft bestaan, was het voor velen een essentiële fase in hun leven. Aan dit alles kwam een eind toen dit deel van de Asser binnenstad werd gesaneerd en Greving naar de Gedempte Singel verhuisde.' Inmiddels heeft Harry Muskee laten blijken dat zijn hart meer bij de muziek van The Rocking Strings ligt. Hij trekt steeds meer naar hen toe en laat ze ook kennismaken met de blues die hij bij The Old Fashioned speelt.







© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl