In en om Assen





Iduna Paalman


Foto: Robert van Willigenburg


Info op woestenledig d.d.30 mei 2009


Iduna Paalman wint Belcampo-prijs 2009

Iduna Paalman uit Rolde is zaterdag 30 mei in Groningen uitgeroepen tot winnaar van de Belcampo-prijs 2009. Paalman werd in cultuurcentrum De Oosterpoort onderscheiden voor de drie gedichten die ze als 17-jarige had ingestuurd voor de Doe Maar Dicht Maar Poëziewedstrijd, een jaarlijkse dichtconcours voor jongeren tussen 12 en 19 jaar.

Paalman had gedichten ingestuurd waarin ze blijk geeft van een eigen stem, constateerde Lieke Marsman namens de jury waarin ook Tsead Bruinja, Ingmar Heytze en Edward van de Vendel zitting hadden. “Ze durft te experimenteren zonder hierbij aan mooie zinnen en woorden in te boeten en de jury weet zeker dat ze, als ze die eigen stem blijft gebruiken en haar originaliteit blijft uitbouwen, het nog ver gaat schoppen.”


Hondje

Ik vergeef je, zei je maar
nadat ik het had opgebiecht.
Je liegt zeker wel vaker
zei je nog.
Onze levens zijn vast bol gaan staan
van al dat bedrog

van jou. En ik? Ik wilde dat je woorden
om kon draaien, terug kon fluiten
als een hondje.
Waarom in hemelsnaam
verstond je
Alle weggerende woorden die ik zie?

Soms blaf ik ja, nou
mag ik?
Ik kan toch ook niet eeuwig
alleen maar stiller blijven staan
dan jij?


Info op jongerenliteratuurplein d.d. 1 februari 2012


Iduna Paalman

Iduna Paalman (20) behoorde in 2010 tot de eerste lichting van vier jongeren die meedeed aan ABC Yourself. In dit schrijfproject bloggen jongeren over hun dagelijkse belevenissen en krijgen ze regelmatig begeleiding van initiatiefnemer Edward van de Vendel. Deze maand verschijnt haar eerste boek, Hee maisje!, een selectie uit haar blogs.


Hoe ben je bij ABC Yourself gekomen?

´Edward heeft me gevraagd. Ik heb hem leren kennen toen ik als profielwerkstuk voor school een boek ging schrijven. Ik had altijd al veel geschreven, maar alleen maar losse titels en halve verhalen. Dit leek me dé kans om iets afs te maken. Ik bedacht dat het leuk was om daarnaast ook enkele schrijvers te interviewen. Een daarvan was Edward. Hij reageerde meteen heel enthousiast, ook op mijn eigen werk dat ik hem liet lezen. ‘Je hebt echt talent´. Op zijn aanraden heb ik meegedaan aan de wedstrijd Doe Maar Dicht Maar en die heb ik gewonnen.´

Is je werkstukboek publicabel?

´Nou, niet echt. Als ik het teruglees, word ik heel blij: dat heb ik toch maar gedaan! Maar ik zie ook dat mijn manier van schrijven daar nog een stuk jonger is. Ik heb me sindsdien zo enorm veel ontwikkeld.´

Vertel eens, wat heb je geleerd?

´Wat ik heel fijn vond, was de stok achter de deur. Je moest toch een paar keer per week een blog online zetten. Die druk heb ik echt nodig. Daarom heb ik ook meteen ‘ja´ gezegd toen Edward me vroeg. Ik heb heel veel geleerd van de gesprekken die elk van ons eens in de zes weken met Edward had en waarin hij feedback gaf op je stukken. Ik kreeg altijd veel complimentjes, maar ook kritiek en inhoudelijke en stilistische tips. Wat ik het meest gehoord heb: schrap de laatste zin.´

En deed je dat? Of moeten we nou in jouw boek vooral op de laatste zinnen letten?

´Soms was ik het niet met hem eens en liet ik de zin toch staan. Maar Edward is wel een voorbeeld voor mij en tijdens het schrijven kwam dan toch telkens een stemmetje op dat zei ‘let op het einde´ ´

Je boek is een selectie van je blogs. Heb je de teksten nog bijgeschaafd?

´Ik heb inderdaad sommige dingen veranderd, maar het grappige is dat ik ook weer heel veel terugveranderd heb, naar de oorspronkelijke versie. Uiteindelijk is er niets wezenlijks veranderd, soms werd een ‘ik´ een ‘hij´ of koos ik een andere werkwoordstijd.´

Hoe kijk je terug op ABC Yourself?

´Ik mis het eigenlijk best wel. Vooral de regelmaat. Dat is een van de redenen dat ik tijdelijk weer even terug ben op de website, omdat er iemand uitgevallen was. Ik ben Edward heel dankbaar voor zijn enthousiasme en energie. Het is heel bijzonder om jongeren de kans te geven te schrijven en hen daarin te ondersteunen. Die schop onder de kont die ik nodig heb, heeft hij me ruimschoots gegeven.´

Ik las op de ABC-website je mooie motto van Schopenhauer: ‘Während ich Geschichten erzähle, beschäftige ich mich nicht mit der Wahrheit, sondern mit den Möglichkeiten der Wahrheit.´ Waarom heb je dit citaat gekozen?

´Ja mooi he! Ik studeer Duits en tijdens een college kregen we dit citaat. Ik legde onbewust meteen een link met mijn schrijven. Mijn blogs gaan veelal over mij, Iduna Paalman, maar ik fictionaliseer ook een heleboel. De stukjes beginnen meestal met een gevoel dat ik echt heb. Dan bedenk ik hoe ik dat gevoel het beste zou kunnen beschrijven, en daarin speel ik behoorlijk met de waarheid. Wat ik vertel, is tegelijk waar, maar ook weer niet. Dus ik houd me ook bezig met allerlei mogelijke waarheden.´

Dus niet de beschreven gebeurtenissen, maar het gevoel is autobiografisch?

´Ja. Meestal als ik op straat loop of in de trein zit, vallen me details en kleine momenten op. Hoe iemand eruit ziet of hoe mensen met elkaar praten. Dan zet ik een zinnetje in mijn telefoon en thuis maak ik er dan verhaaltjes van.´

Nu bestaat je boek uit blogs en twee korte verhalen. Heb je ook plannen voor een roman?

´Dat zou ik heel graag willen. Ik ben er in mijn hoofd ook soms al mee bezig. Maar ik heb ook gemerkt dat schrijven hard werken is en je veel doorzettingsvermogen nodig hebt. Toch blijft schrijven noodzakelijk voor mij, ik heb het nodig om mezelf vorm te geven.´

Was schrijver worden altijd al je droom?

´Eigenlijk al heel lang, ja. Dat werd lang niet echt concreet. Maar ik zag vroeger wel het beeld voor me van mijn huis later met een Billy kast vol boeken met mijn eigen naam erop. Daar heb ik nu een heel klein beginnetje mee gemaakt.´



Info op woestenledig d.d. 22 maart 2012


Iduna Paalman wil gewoon graag dingen maken

Ze is jong, gretig en nieuwsgierig. Iduna Paalman (Rolde, 1991) maakt theater bij Nizno, studeert Duits in Amsterdam, schrijft gedichten en maakt voorzichtig muziek. Maar vooral: ze heeft net haar eerste boek uit. Titel: Hee maisje! Zoveel dingen, op die leeftijd – hoe krijgt ze het voor elkaar?

Paalman haalt haar schouders op. Ze wil het gewoon, zegt ze. En daarom doet ze het. "Het gaat eigenlijk vanzelf: je rolt van het een in het ander. Weet je, ik zit wel eens tot over mijn oren in de boeken op de universiteit en dan zie ik al die studenten om heen en dan denk ik: 'Jullie weten niet eens dat ik ook liedjes maak'." Podiumdrang, een beetje. "Maar het gaat mij niet alleen om de aandacht. De uitgever van Hee maisje! zei over sommige stukken dat ik er wat meer van mijzelf in moest laten zien. Toen dacht ik: 'O? Doe ik dat dan niet? Ik laat toch veel van mezelf zien?' Nou ja, ik wil gewoon graag dingen maken. Als ik een tijdje niets heb gemaakt, word ik onrustig. Het is net als met vrienden: op een gegeven moment moét je ze zien, anders voel je je niet prettig."

Het is begonnen in een 'onderwijsnest' in Rolde. "Dat ik viool leerde spelen, was vanzelfsprekend. Maar piano leek mij nog leuker. Waarop mijn moeder zei: 'Dan ga je toch op pianoles'. En dan zei ik: 'Nee, piano speel ik juist omdat ik daarbij niets móet!' Dus ik heb het mezelf een beetje eigen gemaakt." Daarnaast was er de Vrije School, eerst in Assen, later in Groningen.

Op de debatclub in Groningen wees iemand haar op het bestaan van jongerentheatergroep Nizno. "In korte tijd met een club mensen voorstellingen maken: voor festivals als Axis in Assen of 's zomers op camping De Papaver in Sellingen. Daar heb ik veel van geleerd. Ik was 16 toen ik mij aanmeldde. Inmiddels ben ik een van de spelers die er het langst bij zit."

Haar leraar Nederlands bracht Paalman op het literaire pad. "Hij wees mij op Doe Maar Dicht Maar. Daar heb ik toen drie gedichten voor ingestuurd." In 2009 won ze tijdens dit landelijk concours voor jonge dichters zowel de jury- als de publieksprijs. Als beloning mocht ze optreden tijdens festival Dichters in de Prinsentuin. "Op het Theeveld! Ik had er nog nooit van gehoord, maar begreep dat je als beginnend dichter niet zomaar op het Theeveld mocht staan." Een profielwerkstuk over het maken van een boek bracht haar in aanraking met proza. "Ik schreef al langer, maar maakte het nooit echt af. Door mijn werkstuk kon ik dat veranderen. Naast zelf schrijven en lezen over schrijven, wilde ik ook schrijvers interviewen. Dat zijn Edward van de Vendel, Ted van Lieshout en Sanne Parlevliet geworden. Daarna heb ik in 2010 en 2011 meegedaan aan de schrijfwedstrijd Write Now."

Van de Vendel benaderde haar voor www.abcyourself.nl, een prozaproject op internet voor jonge schrijvers. "Iedere week moest ik twee à drie stukken schrijven en Edward begeleidde me daarin. Het was een stok achter de deur. Je moest er echt mee bezig zijn. En het bood een kader. Ik vond het prettig dat het op internet gepubliceerd werd, want anders zijn het maar bestandjes in je computer."

Hee maisje! bevat een selectie uit de stukken die ze schreef voor www.abc.yourself, aangevuld met twee langere verhalen. Het boek laat zien waartoe Paalman als schrijver in staat is: heldere zinnen, frisse observaties en het elan dat bij haar leeftijd hoort. Heeft ze ambitie om schrijver te worden? Heeft ze überhaupt een idee wat ze wil worden? Ze schiet in de lach en doet een 8-jarig meisje na: "Ac-tri-cé, schrijf-stér, musical-stér." Zegt dan: "Schrijfster. En misschien ooit iets in het onderwijs. Maar nu nog niet. Nu vind ik mezelf nog belangrijker."

Eerst gaat ze een paar maanden naar Berlijn. Vanwege de studie. Duits is cool, zegt ze. "Ik denk dat het door Berlijn komt, iedereen die er is geweest, komt zo enthousiast terug. Mijn liefde met Duits heeft met vroeger te maken, denk ik, met onze vakanties. Die taal, die cultuur - het voelt vertrouwd. En als je er dan een paar maanden heen kunt… Spelen met Nizno ligt wel eventjes stil. Maar je kunt vast goed schrijven in Berlijn."


Bundel

Hee maisje! van Iduna Paalman is verschenen bij uitgeverij Lemniscaat. Prijs 12,50 euro (96 blz.).


Bezoek hier de website van Iduna Paalman






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl