In en om Assen





The Sound of Ymker


Bronvermelding:
'Altied Underwegens, vijftig jaar lichte muziek in Drenthe'. Productie: Albert Haar. Concepting en redactie: Bertus Boivin en Sophie Timmer. Publiqueuitgeverij Emmen 2006. Een artikel van Martin Hiemink.
Dit informatieve rijk geillustreerde boek - inclusief cd met unieke opnamen - is te bestellen onder ISBN 90 77461 06X


The Sound of Imker voor de koffiebar Outcast in de Singelstraatpassage in februari 1968. V.l.n.r. Robert Imker (Tokkel), Peter Homan en Remco Imker met dochter. (Collectie T. Herfkens-Tromp, Assen)


The Sound of Ymker schudde Assen en wijde omgeving wakker.

Eind jaren zestig vulde Peter Homan na de middelbare school zijn dagen in Assen voornamelijk met nietsdoen. Na twee maanden militaire dienst en een korte tijd als dienstweigeraar in Vledder belandde hij via een knieblessure in de bijstand. Tijdens het invullen van het weekbriefje bij de Sociale Dienst aan de Groningerstraat kwam hij regelmatig Robert 'Tokkel' Imker tegen die er om dezelfde reden moest komen opdraven. Niet lang daarna schudde The Sound of Ymker Assen en wijde omgeving wakker.

Het is voorjaar 1968 als Peter Homan op een feestje de broers Robert en Remco Imker weer eens tegen het lijf loopt. Erg goed kennen ze elkaar niet, hoewel ze alle drie 'over het spoor' wonen. De jongens van Imker in de Rozenstraat en Peter in de Narcisstraat. Het fundament van The Sound of Ymker wordt die avond gelegd, 's Nachts met de beide broers op terugweg naar huis is er voor Peter geen ontkomen meer aan: 'Hoewel hij mij nooit had horen zingen, had Remco al eens eerder gezegd: Jij wordt onze zanger. Hij had me op dat feest horen lachen en zei: Die moeten we hebben. Remco had humor en we konden het goed met elkaar vinden. Daarmee waren de eerste drie bandleden dus bekend: Remco slaggitaar, Tokkel sologitaar en ik zang. Met de komst van drummer Paul Peijters uit Roden waren we enige tijd later compleet.'

De samenstelling van de band zal daarna niet meer veranderen. 'Ik werd zanger, want een instrument bespelen kon ik niet. Tot dan toe beperkte mijn zang zich tot de badkamer. Nee, we konden leuk ouwehoeren, vooral veel lol maken.' Datje met de kreet 'We zijn een band' er nog niet bent, realiseren ze zich snel daarna. 'Godzijdank was mijn vader zo gek dat hij geld wilde voorschieten en mochten we de loods achter ons huis als repetitieruimte gebruiken.' Al na twee keer oefenen komt de buurt klagen over het lawaai en wijken ze uit naar een boerderij in Annen. 'Remco had daar geregeld dat we bij een boer op de deel mochten repeteren. Weer later vonden we een leegstaande boerderij in Wijster.

We beschikten al snel over een eigen bus, een blauwe Ford Transit. Hartstikke professioneel dus. Ondanks dat we geen cent te makken hadden, was dat goed geregeld. De aanschaf van een auto was een van de eerste beslissingen. Anders zou het immers nooit wat worden. Dat gold ook voor de zangversterker en de geluidsboxen.' Hoe zijn stem in het begin klinkt, weet hij niet. Die wordt dan nog volledig overstemd door de gitaren van Remco en Robert. Met een sterkere zanginstallatie komt er een betere balans en Peter begint er zelfs lol in te krijgen


Boele Geerts

Het repertoire van The Sound of Ymker bestaat vooral uit eigen nummers van Remco. Naar titels hoefje Peter niet meer te vragen, die is hij helemaal kwijt. Wel dat ze naast de eigen nummers ook covers spelen, zoals het fameuze 'Dust my blues' van John Mayall. Voor een avond optreden is het repertoire met hooguit twintig nummers in het begin nog te beperkt. 'We waren er halverwege de avond doorheen. Daarom speelden we na de pauze zogenaamd verzoeknummers. En dan volgde die hele riedel nog een keer. Gezien de minimale muzikale mogelijkheden van de band was het succes dat we hadden eigenlijk onwaarschijnlijk groot. Van elk optreden leerden we en met een professionele manager zou het zeker iets zijn geworden. Dat gebeurde toen door Rosa, de oudere zus van de jongens, en daar waren wij allang blij mee.'

Het eerste optreden herinnert Peter zich nog goed, in de zaal van Boele Geerts aan de Groningerstraat in Assen. Naast het vaste podium is er nog een podium waarop The Sound of Ymker een plaatsje krijgt. Het hoofdtoneel is gereserveerd voor Livin' Dream, de band van Jan Ebelties. Tn die tijd was er ontzettend veel onderlinge naijver. Zo'n dubbeloptreden riep veel discussie op over wie de beste was. Beide bands hadden fans die niets van elkaar wilden weten. Dat wij toen nog voor geen meter klonken, deerde ze blijkbaar niet. Tokkel had daar wel iets op gevonden. Hij kwam meestal met iets speciaals én hij deed de solo's. Voorafgaand aan een optreden was-ie altijd bloednerveus. Om die reden werd dat eerste optreden zelfs nog een week uitgesteld. Tokkel was door de zenuwen volledig ingestort en lag een week in het ziekenhuis.

Het was de eerste, maar meteen ook de laatste keer dat we in Boele Geerts speelden.' Hoe de eerste contracten worden geregeld weet hij niet meer, maar dat The Sound of Ymker al gauw overal in de provincie en ook daarbuiten wordt gevraagd is duidelijk. Van The House of the Rising Sun in Gieten tot aan een optreden in het voorprogramma van het landelijke Flight to Lowlands Paradise in de Utrechtse Jaarbeurs. 'Toen Jimi Hendrix, wegbleef vanwege een gebroken been, werd Pink Floyd daar de hoofdact. Wij stonden in het voorprogramma en vonden het onnodig ons er speciaal op voor te bereiden en speelden dus ons vertrouwde repertoire.


Robert Imker (foto gemaakt en ter beschikking gesteld door Sjoerd Punter)


Harttransplantatie

Als The Sound in Parkzicht in Veendam samen met Cuby + Blizzards geboekt is, weten ze zich de underdog. Ze bedenken daarom iets speciaals om die avond op te vallen. Het zal hun beroemde act met de harttransplantatie worden. Het is de tijd van de eerste hartoperatie door de Zuid-Afrikaanse chirurg Barnard. Peter herinnert zich: Ik lag op een grote baar, was helemaal in het wit met een lange witte onderbroek. Onder mijn bloes had ik op mijn borst een ballon gevuld met een mengsel van water en rode verf. Harm Bruins, onze roadmanager, speelde de chirurg en stak met een groot mes die ballon kapot. De rode vloeistof spoot naar alle kanten. Het hele podium zat eronder en ik maar kreunen en steunen. In het publiek vielen mensen flauw. Het was een doorslaand succes. Na afloop vonden we een kwade zaaleigenaar tegenover ons.'

Met een groot artikel in de krant levert de Veendamse harttransplantatie de band veel publiciteit. Journalist Sjoerd Punter van de Provinciale Drentsche en Asser Courant zorgt nadien ook nog voor menig enthousiast artikel. Over de act wordt nog steeds gesproken. In september 1968 speelt The Sound in Amsterdam in Paradiso: 'Toen het publiek niet reageerde, keken we elkaar eens aan en we besloten er wat zigeunernummers tussendoor te gooien. Op dat moment sloeg de vonk over en werd het toch nog een heel goed optreden.'


Doomsday

Dat een band die zo kort bestaan heeft, erin slaagt zich met een single een plaatsje in de Nederlandse popgeschiedenis te verwerven, is opmerkelijk. Het lukt The Sound of Ymker met 'Train of doomsday'. Ze worden in 1969 door Phonogram gevraagd naar de studio in Hilversum te komen, waar ze een hele dag rondhangen. Tn mijn herinnering was dat allemaal erg amateuristisch. Natuurlijk hadden wij geen ervaring, maar ook de technici getuigden niet van veel professie. Die lieten ons volledig aan ons lot over. Aanwijzingen kregen we niet en ze zeiden nog net niet 'Doe maar wat', met als gevolg dat ik het nummer verkeerd inzong. Dat ik niet het uiterste van mijn stem hoefde te geven, werd niet verteld. Zo kwam 'Train of doomsday' tot stand, een nummer van Remco over de ondergang van de wereld.

Niet dat wij zo neerslachtig waren, het was meer vanwege de tijdgeest. De b-kant 'See those girls' is dan ook een sterk contrast.' Peter houdt er 25 gulden aan over, maar ze vallen op. Diskjockey Willem van Kooten, die juist zijn nieuwe label Red Bullet heeft opgericht, vraagt ze om te komen voorspelen. Daar blijft het echter bij. Het laatste optreden van The Sound of Ymker is in het najaar van 1969 in café Onder de Linden in Vries. De door een dansschool georganiseerde avond voldoet muzikaal niet aan de verwachtingen en eindigt in een slaande ruzie met de organisatoren. 'Ze bedreigden ons en wilden met ons op de vuist. Een telefoontje naar de Capriciabar in de Rolderstraat in Assen bracht uitkomst. Een groep Molukkers kwam naar Vries om ons te ontzetten. We kenden ze van koffiebar Outcast, onze thuisbasis in de Singelstraat.

Die avond werd er niet afgerekend.' Korte tijd later is het afgelopen met The Sound. Peter besluit naar de pedagogische academie De Eekhorst te gaan, maar wordt uiteindelijk journalist. Remco en Tokkel worden korte tijd weer oprechte Jehovagetuigen, het geloof waarmee ze zijn opgegroeid. Tokkel groeit later uit tot Assens bekendste stadszwerver met de legendarische uitspraak: 'Hé jong, hej 'n gulden voor mij?' Als Tokkel in 2001 overlijdt in een oude keet op het Veemarktterein, heeft hij meer dan twintig jaar op de straat geleefd. In de aula klinkt 'All along the watchtower' van Jimi Hendrix. Het was Tokkels geliefde gitaarmuziek en dat het over een wachttoren ging, was natuurlijk nooit weg.


Train of Doomsday


Single The Sound of Imker opnieuw uitgebracht: 'Dit is wel de heilige graal'


Bronvermelding:
RTV-Drenthe d.d. vrijdag 15 januari 2016



De single 'Train of Doomsday' van The Sound of Imker wordt opnieuw uitgebracht. Het is de enige single van de legendarische band uit Assen. Eind jaren '60 was het een van de wildste bands van dat moment. Wouter van der Burg en Peter Kroes van platenlabel Milkcow brengen de single uit. "Dit is voor ons wel de heilige graal. Het is een single die we al lang kennen, maar moeilijk aan konden komen", zegt Van der Burg.

Collector's item
"Het is een echt 'collector's item' en kost een paar honderd euro als je 'm wil hebben", vult Kroes hem aan. "We wilden de single allebei graag hebben, dus de enige manier is dan om hem opnieuw uit te brengen."

Tokkel
Veel mensen kennen de band vanwege Robert Imker, beter bekend als de beroemde Asser stadszwerver Tokkel. Hij speelde daarin samen met zijn broer Remco, die nu meubelmaker is.

'Dit is geen muziek'
Toen de single oorspronkelijk uitkwam, verkocht die voor geen meter. "De meeste mensen hadden er totaal geen belang bij", zegt Remco Imker. "Ze zeiden: dit is geen muziek. Het was schoppen tegen de maatschappij." Imker had wel een idee hoe ze de singles kwijt konden raken. "Ik heb gezegd: weet je wat, dan nemen wij die platen mee. Toen zijn wij ermee gaan frisbeeën, dat soort werk."

Voorprogramma Pink Floyd
Peter Homan was zanger in The Sound of Imker. Hij vindt de populariteit van de single erg leuk. "Ik kijk er met heel veel plezier op terug. In de korte tijd dat we bestonden, zo'n anderhalf tot twee jaar, hebben we ontzettend veel bereikt", zegt hij trots. "Wie kan zeggen dat ze in het voorprogramma van Pink Floyd hebben gestaan? Wij dus wel."

Internationale belangstelling
Volgens Kroes is er veel vraag naar de re-release van 'Train of Doomsday'. "Het gaat de hele wereld over: van Frankrijk naar Duitsland en van Costa Rica naar Amerika en Japan."






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl