In en om Assen





The Spencers


Bronvermelding:
'Altied Underwegens, vijftig jaar lichte muziek in Drenthe'. Productie: Albert Haar. Concepting en redactie: Bertus Boivin en Sophie Timmer. Publiqueuitgeverij Emmen 2006. Een artikel van Martin Hiemink.
Dit informatieve rijk geillustreerde boek - inclusief cd met unieke opnamen - is te bestellen onder ISBN 90 77461 06X


The Spencers in 1965. V.l.n.r. Bertus de Vroome (slaggitaar), Philip Matitaputty (basgitaar), Johnny Matitaputty (drums), Bé Hegen (sologitaar) en Richard Twint (piano) Collectie B. J. Hegen, Annen.


Toen ging het gordijn los

Bé Hegen werd in 1942 aan de Molenstraat in Assen geboren. De socialistische zangvereniging De Volksstem, waar zijn ouders en grootouders lid van waren, was zijn eerste kennismaking met muziek. 'Mijn moeder zong achter de wastobbe met de boender in de hand het hoogste lied.' Andere muziek was er die eerste jaren na de oorlog nauwelijks in het gezin Hegen. Herinneringen heeft Bé achteraf alleen aan plaatjes van filmsterren en muziekteksten in pakjes kauwgom: 'Die kocht je voor een paar centen bij Jene de Gries als je met je vader zondags naar voetbal ging'.

Op de Ambachtsschool aan de Schoolstraat komt Bé voor het eerst echt met muziek in aanraking. Een bromfiets voor zijn zestiende verjaardag in 1958 zit er zeker niet in. 'Wat verdiende mijn pa nou? Hij was los werkman.' Pa Hegen heeft als motto 'Zorg datje schop scherp is'. Bé krijgt een akoestische gitaar voor zijn verjaardag. Als het gitaarspel aanvankelijk niet lukt, koopt hij bij Meek in de Kerkstraat een eenvoudige handleiding. Zo begint het 'prutsen' en weldra heeft hij een aantal grepen en akkoorden onder de knie. Tijdens partijtjes voetbal in de in aanbouw zijnde Asser nieuwbouwwijk Luchiesland leert hij jongens uit de buurt kennen. Bertus de Vroome speelt ook gitaar en het duurt maar even of Jan Sikking is er ook bij, hoewel die nog wel eerst voor een basgitaar moet sparen. 'Wat waren we een stel armoedzaaiers. Het duurde wel even voor we die apparatuur voor elkaar hadden.'

Enige jaren later verruilt Bé de akoestische gitaar voor een elektrische. Die komt van muziekhandel Tonika aan de Varkensmarkt. 'Geen Egmond, hoewel daar toen veel reclame voor werd gemaakt. Met een Egmond was je binnen een maand van een muurbloem een welgevierde artiest, stond in de advertentie. We kregen er een drummer bij, een jongen van Vermeulen van de Troelstralaan (Volgens Jan Vermeulen himself heeft hij nooit bij de Spencers gespeeld maar was hij drummer bij de Yellow Strings). Dat was het begin, we rotzooiden wat aan. Ik liep bij wijze van spreken nog in de korte broek.' Hegen en zijn vrienden speelden bij voorkeur repertoire van de Shadows.


Eethuisje Nico

Onder de hoede van cafetariahouder Nico Twint van de Troelstralaan is dan al enige tijd in de stad een muziekgroep onder de naam The Spencers actief. De groep dankt zijn naam aan de mouwloze vestjes die ze tijdens optredens dragen. Op een dag vraagt Twint Bé Hegen en Bertus de Vroome bij The Spencers te komen spelen. Er zijn twee jongens vertrokken en Twint ziet wel wat in beide heren. 'Toen wij bij The Spencers kwamen bestond de bezetting uit Johnny en Philip Matitaputty, op drums en op bas. Richard Twint deed zang, later piano en orgel.' Bertus de Vroome ging in de band slaggitaar spelen en Bé Hegen sologitaar. Ze repeteren in de kelder onder Eethuisje Nico, de cafetaria van Twint. Wekelijks treden ze in en buiten Assen op en spelen met groepen als The Motions, Les Baroques en The Rocking Tigers uit Groningen.

Na de Ambachtsschool krijgt Bé Hegen een baan bij de transportmiddelen-fabriek van Cock in Assen en daarna bij Van der Woude in Haren. De combinatie werk en muziek is geen probleem omdat optredens altijd 's avonds of in het weekend zijn. Aanvankelijk wordt voor het vervoer een Volkswagenbusje bij garage De Vries in de Sluisstraat gehuurd. Later beschikken ze over een eigen busje met vaak Bertus de Vroome achter het stuur. 'Toen we een keer in Haarlem speelden konden we niet terug omdat de bus het vertikte. Dat betekende in het Westen overnachten en ik kon de volgende dag niet naar mijn werk. Dat was toen geen probleem.' Regelmatig komt Bé Hegen bij Willy Middel - dan nog van The Rocking Strings - over de vloer om naar muziek te luisteren. Dat gebeurt vaak met een tik op het raam: 'Bé, ik heb rock-'n-roll van zwarten'.

Daar ontdekt hij de grootheden van de blues. 'Willy was eigenlijk meer bluesman dan jongens als Gelling en Muskee. Hij had er altijd al wat mee.' Dat geldt ook voor Bé. Vanaf het eerste moment dat hij ermee in aanraking komt, wordt hij door de blues geraakt. 'Mijn eerste platen waren van John Lee Hooker, B.B. King, misschien ook al Muddy Waters en T-Bone Walker. Zo leerde ik de blues kennen.' Het repertoire van The Spencers bestaat midden jaren zestig uit covers van populaire groepen als Shadows, Stones, Pretty Things en Animals. 'Toen de muziek van John Mayall met zijn Bluesbreakers hier doordrong, werd die al snel door ons opgepakt.'

Dankzij John Mayall, maar ook door groepen als de Stones en de Animals, die veel bluesnummers coveren, groeit bij de jongens van de band de belangstelling voor de blues. Wisselingen in samenstelling zijn bij The Spencers op de vingers van één hand te tellen. Als Philip Matitaputty de band verlaat, gaat Bertus de Vroome bas spelen. Voor drummer Johnny Matitaputty komt op zekere dag Theo Havinga uit Groningen in de plaats. Na een akkefietje met Nico Twint stapt Bertus de Vroome op en wordt zijn plek ingenomen door Egge Boerma.


B.J. Hegen Bleusband; de eerste bezetting v.l.n.r. Klaas van der Spoel, Willem Drenth, Bé Hegen en Anne Wiekel


De ontdekking

Voetballen doet Bé Hegen al zijn leven lang. Bij Asser Boys botert het niet tussen hem en de trainer. Lang nadenken over de vraag of hij bij de voetbalvereniging Annen wil komen spelen, hoeft hij dan ook niet. Zeker niet als hem ook nog een huurwoning wordt aangeboden. De verhuizing naar Annen heeft niet direct consequenties voor zijn bijdrage aan The Spencers. In Annen ontmoet Hegen Leo Bruin die een kenner en verwoed verzamelaar van blues- en jazzplaten blijkt. (Veel later zou Leo met Sem van Gelder in Groningen jazzmuziekzaak The Swingmaster openen.) 'Leo kwam op een dag aanwaaien, we dronken een potje bier en praatten over de blues. Ik moest maar een keer langs komen.' Op een zondagmiddag staat Bé Hegen in de grote boerderij in Spijkerboor oog in oog met Leo's enorme collectie 78-toerenplaten.

Zo komt hij ook de originele uitvoerenden van alle tot dan bekende nummers op het spoor. Van John Mayall's T can quit you', geschreven door ene Rush, wil Bé weten hoe dat oorspronkelijk klinkt. Hij gaat op zoek en vindt de elpee van Rush, zijn voornaam is Otis. Zo ontdekt hij ze allemaal: Elmore James, Magie Sam, Eddy Kirkland, J.B. Lenoir... 'Bij Lampe hadden ze er nog nooit van gehoord, maar Leo had ze allemaal. Ja, bij Leo ging het gordijn echt los.' Hoewel hij John Mayall dankbaar is dat die hem op het spoor heeft gezet, belanden diens platen al gauw in de afvalcontainer. Onmiddellijk willen The Spencers bluesnummers op het repertoire zetten, maar Nico Twint steekt er een stokje voor. Hij vindt het muziek die altijd hetzelfde klinkt en Nico heeft het voor het zeggen, want de apparatuur is van hem. Nico regelt alles.

'Toch zeurde of klaagde je niet, Nico zorgde dat alles werkte en aanwezig was. Ik speelde toen op een zeer professionele versterker, een Davoly.' De plaatopnamen die The Spencers in de studio van Bovema in Heemstede maken, hebben ze nog beluisterd, maar daarna wordt er nooit meer iets van vernomen. Het interesseert Bé niet. Omstreeks 1968 stapt Hegen uit The Spencers. 'Toen ze thuis vonden dat het beter was dat ik ging voetballen in plaats van met The Spencers en Nico Twint op stap te zijn, koos ik daarvoor.' Bovendien begint Bé in die tijd te tekenen en te schilderen.

Ruim tien jaar later, in 1979 pakt Bé onder naam The B.J. Hegen Bluesband zijn muziek weer op. De band verandert begin jaren tachtig nog een aantal keren van samenstelling en in 1988 verschijnt hun eerste elpee Door to door blues, gevolgd door de cd's Been down so long (1997) en Lonesome road (2002). Bé Hegen en de blues, een band die door de jaren alleen maar sterker is geworden.






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl