In en om Assen

Theo Berends


"Respect en gevoel, dat zijn de twee woorden die mijn manier van werken beschrijven”"

Bronnen: webstee van Theo Berends, kloosterapel.nl, cvites.nl, giaf.nl, artikel in Reflecs`

De EIGEN WEBSTEE van Theo Berends


Op zijn eigen webstee schrijft Theo over zichzelf het volgende:

Ik laat zien dat het geheim er is...

"Respect en gevoel, dat zijn de twee woorden die mijn manier van werken beschrijven. Een onderwerp verdiept zich als je het met respect benadert. Je kunt naar een steen kijken en 'gewoon' een steen zien. Maar je kunt je ook realiseren dat die steen al duizenden jaren oud is en enorm veel heeft meegemaakt. Als je zo met je onderwerp omgaat, krijg je daar als fotograaf iets voor terug. Het beeld dat je maakt wordt er mooier en rijker van.

Veel dingen geven hun geheim pas na vier of vijf keer prijs en dan nog kan ik het geheim van dat landschap, die stad, of die vrouw niet onthullen. Wel kan ik een foto maken die laat zien dat het geheim er is. Of geheim dan het goede woord is, weet ik ook niet.
Hoe kun je dat anders noemen? Mystiek? Verbondenheid?"
"Fotograferen doe ik op m'n gevoel. De ideeën voor veel foto's ontstaan ter plekke of tijdens een sessie.

Vaak is een opname nog maar het begin van een proces. Ik denk na over het gevoel dat ik bij de opname had, over het waarom, over de achtergronden of de geschiedenis van dat onderwerp. Die nieuwe informatie en het nieuwe gevoel dat daarbij hoort, voeg ik later aan de foto toe. Daarvoor gebruik ik alle moderne computertechnieken, maar soms bekras ik ook negatieven of ik leg negatieven op elkaar of ik verknip ze tot nieuwe elementen.

Ik ga door met aan een foto werken tot mijn gevoel zegt 'zo is het perfect'."
"Fotografie is voor mij een ontdekkingsreis. Als ik door de zoeker kijk, kan ik de wereld afkaderen en haar maken zoals ik het voel. Die wereld fotografeer ik. Meer niet."


Info op kloosterterapel.nl. De Iconen van Theo Berends; tekst: Hans Kroeze

Een wandeling door het Klooster Ter Apel

'Hebben de kruisheren ook specialheiligen?', vroeg Theo Berends op een goede avond terwijl wij kuierden door de verder kompleet stille, bijna donkere kruisgang van Klooster Ter Apel. De serene sfeer maakte grote indruk op hem. 'Odilia, Helena, Theodorus en Augustinus', antwoordde ik om in ieder geval enige voorbeelden mét saillante details ten tonele te voeren. Enfin, voordat hij huiswaarts keerde stonden, de liturgische kalender van de Orde van het H. Kruis volgend, tien namen op een velletje papier.

Maanden verstreken. Een periode, zo bleek later, waarin de beeldenmaker zich grondig verdiept had in de biografieën van en legenden over vrouwen en mannen die tot op de dag van vandaag voor veel mensen van meer dan normale betekenis zijn. Zonder uitzondering vormden die levensbeschrijvingen, gekoppeld aan de door hem steeds weer als bijzonder ervaren sfeer in Klooster Ter Apel, een fantastische inspiratiebron.

'Een nieuwe Odilia is vereeuwigd', klonk het uiteindelijk enthousiast door de telefoon, 'een nieuwe kijk op Rochus is geboren, zó heb je Helena nog nooit gezien…..' Toen wij het uiteindelijke tentet voor het eerst onder ogen kregen deelden we zijn enthousiasme meteen, waren verrukt over het resultaat en even later ook aangenaam verrast: Theo Berends had besloten zijn Iconen aan Klooster Ter Apel te schenken!

Met dank aanvaard zullen zo zijn Agatha, Antonius Abt, Augustinus, Helena, Maria Magdalena, Odilia, Phillipus & Jacobus, Rochus en Theodorus, behalve tijdens de tentoonstelling de Iconen van 16 juni tot en met 23 september 2007, regelmatig in wisselende setting te zien blijven in Klooster Ter Apel.
In ieder geval op de naamdagen van deze Heiligen tijdens het Kloosterarrangement Avonduur in Domus Novae Lucis.


Info op cvites.nl: Opening expositie Tabula Rasa- het onbeschreven blad

Bijzonder jongerenproject levert bijzondere expositie

Het resultaat van maandenlang hard werken is vanaf donderdag met eigen ogen te zien. Trots presenteren acht jongeren uit Emmen "hun wereld". Donderdag 12 november a.s. om 16.00 uur vindt de officiële opening plaats aan de Kapelstraat 65 in Emmen.
Cvites voert samen met de bekende Drentse fotograaf Theo Berends en in opdracht van de gemeente Emmen het re-integratieproject Tabula Rasa uit.

Acht jongeren zijn de afgelopen maanden begeleid door fotograaf Theo Berends, multimediavormgever Cora Berends en jobcoach Jolanda Klaassen van Cvites. Dit project begeleidt jongeren die moeite hebben hun weg te vinden in de samenleving naar een betere toekomst. Het (uiteindelijk) vinden van een reguliere baan staat centraal. De jongeren hebben verschillende workshops gevolgd: een training met paarden o.l.v. Florien de Graaf van Academische Rijschool Sincerita, sporten o.l.v. Paul van Gestel van Verbeter Bewegen, tekenen en schilderen o.l.v. Monique Blaak van Centrum ORI en muziek maken o.l.v. Cliff van der Smitte. De jongeren fotografeerden in het project "hun wereld" en van hieruit worden nieuwe wegen ingeslagen.

De tentoonstelling "Tabula Rasa - het onbeschreven blad" biedt een overzicht van het werk van de deelnemers als ook de fotodocumentaire die Dennis Funke over het project maakte. Theo Berends zal op verrassende wijze aanwezig zijn met een eigen "Tabula Rasa" en tijdens de opening wordt een multimediapresentatie vertoond die Cora Berends maakt van de afgelopen projectperiode. Cliff van der Smitte zorgt voor de muzikale omlijsting.


Info in giaf.nl: Clubnieuws April 2006 van zorgcentrum Dekelhem

Een bezoek aan Theo Berends en Cora (bijdrage van Frederiek Schiphouwer).

Om half 8 worden we (17 leden van GiAF en 1 hulphond)  hartelijk ontvangen door Theo en Cora met koffie/thee en koek.
Tijdens de koffie vertelt Theo al het één en ander over de ontwikkelingen op het gebied van digitale fotografie. Zo vertelt hij dat er een nieuwe soort chips (digitaal negatief) zijn waarbij achteraf elke belichting is toe te passen. Hierdoor kun je met “gewoon” (geen flits) licht fotograferen en deze later bewerken. Bij Canon heet dit “raw”, bij Nikon “nef”.

Ook meldt Theo trots dat er een artikel over hem gepubliceerd is in het internationale tijdschrift Zoom.
Hierna gaan we naar de studio waar Theo nog vertelt over ondermeer “blue screen”; door middel van een speciale blauwe verf is het mogelijk om achteraf een achtergrond achter een transparant onderwerp (bijvoorbeeld bril) te zetten.
Hierna maakt Theo portretfoto’s van Henk Penning en Annelies Neuteboom met “gewoon” licht.

Theo neemt portretten vaak met een 70mm lens. Hierdoor krijg je volgens hem een portret met veel karakter. Er wordt onder andere gesproken over hoe je creatieve foto’s maakt. Volgens Theo is het lastig om hier algemene richtlijnen voor te geven; het zit toch vooral in jezelf Hierna bewerkt Theo de portretten in “bridge”, een onderdeel van digitale fotobewerking waarin je “raw’bestanden aan kunt passen zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit.

Als laatste laat Theo nog zien dat je in ongeveer 10 minuten een webpagina bouwt met (eigen) foto’s. Kortom, een leerzame en leuke avond!


Theo Berends geeft in een artikel in Reflecs een Maandelijks infoblad van VTB-VAB diakring BLANDIA van mei 2008 zijn mening over ‘lomografie’:

Het verschil tussen een beroepsfotograaf en een amateurfotograaf is niet zo belangrijk. Feitelijk is er voor mij maar één fotograaf en
dat is de fotograaf die met passie werkt . “Als je goed naar een onderwerp kijkt, kom je tot geheimen die het anders niet zou prijsgeven. Die geheimen probeer ik te fotograferen. Is heupschieten een vorm van Lomografie?

De een vindt lomografie volslagen onzin, terwijl de andere er veel plezier aan beleeft. Het begrip lomografie komt nog uit de tijd van de analoge fotografie. de naam is gebaseerd op de Lomo LC-A; een simpele en compacte analoge camera die vanaf de jaren tachtig in Rusland werd geproduceerd. Het basisprincipe van de lomografie is dat je op gevoel fotografeert, zonder door de zoeker te kijken.

Je maakt foto's in het voorbijgaan, op goed geluk. Met een digitale camera is lomgrafie niet alleen goedkoper, maar ook eenvoudig, omdat je geen rolletje hoeft door te draaien of te verwisselen. Er bestaat ook een Chinese versies van het toestel. Daar moet je nadat de film er in geplaatst is alle naden goed dichtplakken. Kinetische fotografie Deze manier van fotograferen gaat nog een stapje verder.

De volgelingen van de kinetische fotografie gooien hun camera zelfs de lucht in. De methode houdt in dat je de camera instelt, de zelfontspanner start en dan op het juiste moment de camera wegwerpt. Als de lens op het moment van afdrukken net naar de hemel gericht is, heb je pech gehad. Is hij net naar beneden gericht, dan ontstaan er interessante foto's vanuit vogelperpectief.

Bij lange belichtingstijden krijg je fraaie lichtpatronen te zien, vooral in het donker. Let wel: je moet niet alleen goed kunnen
gooien, maar bovenal een goede vanger zijn. Het is natuurlijk helemaal op eigen risico wanneer je dit gaat uitproberen.


An article by Cristina Franzoni in Zoom international

Dutch-born photographer Theo Berends does not use photography to portray reality as it is; he uses it to express deep emotions experienced in various situations during his life or to give vent to certain intimate memories from when he was a boy. And he does this without paying too much attention to what viewers may grasp.

It's not that he is not interested in other people's interpretations, it's just that his photographs are highly emotional, private and rich in personal meaning, taken more for himself than for the general public. We like Theo Berends' photographs immediately, even if we do not immediately grasp them, and our approval is instinctive. Maybe this is because of their sense of movement, their panoramic or diptych format, the mirror play that juxtaposes front and back, or their film-like sequence in which successive photograms recreate the appearance of action. This sense is heightened when the photographer explains them to us.

We appreciate them even more because we discover in each one things that are difficult or inconceivable and, going back to look at them a little less ignorantly, we see them with the knowledge and informed viewpoint of someone who finally “knows”. For example, his light-colored panoramic shot entitled “Journey”. It is a photograph of a forest that seems to have been taken from a high-speed train with the trees just crazy runaway green outlines, barely held in place by their trunks. The effect is mildly dizzying and we feel there is some meaning behind all this. But what?

There are no captions and, on its own, the photo cannot explain everything. Berends reveals to us that this woodland which he has immortalized in such a random, heavy-hearted manner, represents the persecution of the Jews during the Second World War, the tragic events of the diaspora and the persecution in the nearby transit camp of Westerbork which acted as a gathering point for the final destination—Auschwitz. We are stunned. Who would ever have imagined?

In fact, all his work hides precious information, intense moments of tremendous energy and secrets from the past and present. As for example his series “Matter” which is surprisingly static and geometrical and was conceived of as an homage to Man Ray, the genius who continues to inspire and “advise” Berends. Or his series “Matter-Antimatter” dedicated to the double soul of things and people (positive, on the one side, with its negative mirror image that completes and unites everything).

Or “Rituals”, a playful photographic/pictorial group that offers multiple copies of the subject that are all identical to each other, as if part of a necessary ritual. Or his “Movements” series that shows the unceasing dance of the waves over sand and reefs.
All of Berendsʼ photographs show a strong attachment to nature and religious inspiration that in places becomes pantheistic. His works are elaborate and filled with richness, especially if one takes the time to delve beneath the surface.


© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl