In en om Assen

Ton Bosman


Ton Bosman is gestorven in het harnas

Bron: Bron: 101 markante Drenten van Maxine Robeta Hilbrandie - Meijer; uitgeverij Moordboek, 2001


Biografie

Gaston Bosman is tijdens de herdenkingsdienst bij zijn crematie gememoreerd als 'een van de allergrootste dompteurs uit de naoorlogse circusgeschiedenis, een gepassioneerd pleitbezorger voor de diervriendelijke dressuur en een dierenvriend in de allerbeste betekenis van het woord.

Als Egbert Jean Eugéne Joseph Bosman was hij, een gewone burgerjongen, opgegroeid in de oorlog en had zich aangemeld bij de pas opgerichte dressuurschool van Erie Kant op de Cauberg te Valkenburg. Hier viel hij op door zijn bijzondere talent om vriendschap met de roofdieren aan te knopen, of het nu tijgers, leeuwen of beren waren. Hier viel hij op door zijn bijzondere talent om vriendschap met de roofdieren aan te knopen, of het nu tijgers, leeuwen of beren waren. 

Een van de grootste dompteurs uit die tijd Willy Hagenbeck had Bosman de professor van de dressuurschool genoemd. Hagenbecks motto was: wees beer met de beren, leeuw met de leeuwen en tijger met de tijgers. Bosmans dompteurschap werd gekenmerkt door zijn zachtaardige optreden en niet door bruut machtsvertoon. Hij was eem geliefd medewerker en tot over de grenzen beroemd. 

Een aardig moment in zijn loopbaan is een klein rolletje in de Italiaanse spektakelfilm Quo Vadis geweest. Om velerlei redenen en met heel veel pijn in het hart heeft hij eind jaren zestig de circuswereld gedwongen vaarwel gezegd. Hij is gaan werken in het Drent Museum te Assen in de technische en educatieve sector, tot aan zijn pensioen en met zeer veel genoegen. Hij woonde aanvankelijk in Assen, later in Paterswolde.

Heel voorzichtig heeft hij zich na zijn pensioen weer op het pad begeven van zijn grote liefde de roofdierendressuur. In Nijeberkoop in Friesland bij de Stichting Pantera hield hij zich bezig met de resocialisatie van onhandelbare roofdieren. Zijn grote droom was om nog eenmaal met een dressuurnummer te komen dat zijn weerga niet kende.

Hij had al eerder een uitzonderlijke act bedacht, maar die werd buiten hem om aan een ander circus verkocht. De circuswereld is onbegrijpelijk voor de leek. Ook de moeilijkheidsgraad van de acts is nauwelijks te bevatten. Hoe ouder Bosman werd, hoe groter zijn obsessie werd om nog eens te scoren.

Toen hij de kans kreeg reisde hij af naar het Italiaanse circus Moira Orfei bij Venetië om daar een nieuw tijgernummer in te studeren met alle gevolgen vandien.  Was Bosman te gretig, overmoedig of ongeduldig of had hij te weinig overwicht vanwege de tengere gestalte van zijn zeventig jaren? Een moeilijke vraag en niet te beantwoorden. Hij was bezig twee jonge tijgers te dresseren. De anderhalf jaar oude tijgerin had geen ontzag voor hem.

Zij viel Bosman aan. Toen zijn vrouw Truus hem wilde ontzetten, werd zij aangevallen door de even oude tijger. Ze raakte licht gewond. Gaston Bosman overleed aan de verwondingen: gestorven in het harnas, een bijzondere dood, maar evenzeer een triest einde van een bevlogen mens.


© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl