In en om Assen





Berend van Vemde, wijkagent in Assen-Oost van 1983 tot 2000


Berend van Vremde


Een wijk met sociaal voelende, betrokken mensen.

"Ik werk al sinds 1970 bij de politie. Eerst bij de surveillancedienst en de verkeersongevallendienst en van 1983 tot 2000 als wijkagent in Assen-Oost. Daarna werd ik wijkagent in Kloosterveen. Assen-Oost was een prachtige wijk om te werken. Een echte volksbuurt, waar je mensen van allerlei slag tegenkomt. Je vindt er stevige persoonlijkheden, mensen met gezag. Een patatbakker of een schooljuf, het hoeven geen mensen met dikke banen te zijn. Als je wat voor elkaar wilt krijgen, dan moet je zorgen dat je daarbij gaat horen. Maar mocht je denken dat je meer of beter bent dan de wijkbewoners, dan lukt je dat niet. Als je dat doet, dan ben je meteen kansloos.

Kortgeleden hadden we dat televisieprogramma van SBS 6 over Assen-Oost. Ze zetten Assen-Oost neer als probleemwijk en dat sloeg nergens op. Natuurlijk heb je er problemen, die heb je overal. Maar over het geheel genomen is het één van de beste wijken van Assen. Een wijk met sociaal voelende, betrokken mensen. Ik was bijvoorbeeld onder de indruk van wat oma's kunnen doen om hun familieleden te steunen in moeilijke situaties. Dat zijn gouden mensen. Assen-Oost heeft wel wat van een dorp. Ik maakte eens een praatje met een buurtbewoner. 'Ik ga nooit meer naar de Steendijk,' zei de man. Daar bedoelde hij mee, dat hij de dame van lichte zeden die daar haar bedrijf uitoefende, nooit meer wilde bezoeken. Ik wilde weten wat er mis was gegaan. 'Nou,' zei de man, 'ik kom net mijn huis uit en de buurman vraagt me meteen of het leuk was aan de Steendijk. Daar heb ik geen zin meer in.'

Dat zegt genoeg: Assen-Oost is net een dorp en de mensen letten op elkaar. Niet iedereen houdt daarvan, maar je hoeft er in ieder geval niet te vereenzamen. Ik heb er eens een alleenstaande man gevonden, die thuis was overleden aan een natuurlijke oorzaak. Die man wilde geen contact met de buurt, maar ik kreeg na anderhalve dag toch een seintje van de buren dat er iets mis kon zijn. Zo werkt dat in Assen-Oost. Ik heb er met heel veel plezier gewerkt, na Assen-Oost is iedere andere baan bij de politie misschien wel een degradatie. Sinds 2000 werk ik als wijkagent in Kloosterveen, een nieuwbouwwijk van Assen. Een compleet andere situatie.


Een trots jurylid van speeltuinvereniging de Zonnereep

Ik zeg wel eens, dat er in Kloosterveen eerst een hele grote vrachtwagen met stenen langskwam en daarna een bus vol mensen, die zich verder maar moesten redden. Ik heb eens iemand horen zeggen dat een wijk pas echt een wijk is, als de graven vol zijn. Dat klopt wel. Kloosterveen is een wijk in opbouw, waar de mensen nog manieren moeten vinden om met elkaar om te gaan. Assen-Oost is veel ouder en daar ligt alles duidelijker. Waar kun je wel en waar kun je niet je auto parkeren, wat accepteer je van spelende kinderen? In Assen-Oost weet iedereen dat en wie het nog niet weet komt er wel achter. In Kloosterveen moet dat groeien. Ik adviseer de mensen om niet te hard van stapel te lopen. Je kunt een straatbarbecue organiseren om kennis te maken, maar contacten kunnen het best spontaan ontstaan. Een praatje over de heg met de buren, dat is een mooi begin.

In Kloosterveen zie je, dat de tolerantie afneemt. Dat is een algemeen maatschappelijk verschijnsel, maar je in een nieuwbouwwijk komt het sneller naar voren omdat de normen nog niet zijn uitgekristalliseerd. Als er problemen zijn, dan vinden de mensen al snel dat de wijkagent maar even moet opdraven en een bon uitschrijven of zoiets. Als het zo ver komt, dan ervaar ik dat als een nederlaag. Ik vind dat je er samen uit moet komen, zeker als je samen in een straat woont. Het valt me ook op, dat jongeren minder schuldbesef hebben, dat hun geweten slechter ontwikkeld is. Als er problemen zijn met jongeren, dan zullen die hun eigen rol niet snel onder ogen zien. Het is altijd de ander die begonnen is, die de schuld heeft. Ook dat is niet specifiek voor Kloosterveen of Assen, het is een tendens die waarschijnlijk al is begonnen in de tijd van de flower power, de tijd van vrijheid blijheid. Nu begint dat uit de hand te lopen. Kinderen hebben zekerheid en begeleiding nodig. Gelukkig gaan we weer terug naar die aanpak.

Ons rechtssysteem kan trouwens bijdragen aan die houding van sommige jongeren. Als ze verdacht worden van een akkefietje, dan is ontkennen een goede manier om er onderuit te komen. Vaak weten we bij de politie meer dan we kunnen bewijzen, maar daar kunnen we weinig mee omdat de rechter zich moet baseren op feiten. Bekennen is dan geen handige strategie. Op de korte termijn tenminste. Ik raad mensen aan om toch schoon schip te maken, want als we de kans krijgen dan pakken we ze alsnog. Als je zoiets boven je hoofd hangt, heb je nooit rust. Politieman ben ik in hart en nieren. Toen ik in 1983 wijkagent werd, kreeg ik een bevordering tot brigadier en dat ben ik gebleven. Ik ben niet iemand die zo nodig carrière moet maken. Als ik mijn werk goed doe en plezierig met mensen om kan gaan, dan ben ik een tevreden mens.

In Assen-Oost en in Kloosterveen heb ik altijd samengewerkt met de opbouwwerkers en allerlei andere instanties in de wijk. Die hadden eigenlijk eenzelfde doelstelling. Daarom ligt het nieuwe systeem bij de politie waarbij je wordt afgerekend op vooraf vastgestelde prestaties, mij niet zo. Het is voor mij niet zo belangrijk om genoeg bonnen te schrijven. Ik wil in overleg tot oplossingen te komen en daarvoor heb ik een zekere mate van vrijheid nodig. Toen de Zonnereep, het gebouw van de speeltuinvereniging in Assen-Oost, zestig jaar bestond, hielden ze een optocht met versierde fietsen en karren. Ik ben er trots op, dat ik in de jury mocht zitten."


Bronvermelding:

'Stille kracht Drenthe 1980 - 2005'. Redactie Michiel Gerding. Waanders Uitgevers Zwolle 2005. ISBN 90 400 9159 5





© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl